THE WRONG MAN

Πολικό ψύχος. 27/01/2012

2012-01-27T21:36:00.002+02:00

Ένα συναίσθημα σαν εκείνα τα περίεργα ρίγη που αισθανόμαστε να διατρέχουν το κορμί μας ενώ το καλοριφέρ είναι στο φουλ και η χρήση του αερόθερμου προκαλεί ανείπωτη χαρά στη Δεη. Κρυώνω χωρίς να υπάρχει λόγος, οk, είδα τις ειδήσεις του Star και ίσως αυτή η απερίσκεπτη πράξη μου να βοήθησε την κατάσταση. Σήμερα δεν είχα μια κουραστική μέρα, αντίθετα ξύπνησα σχετικά αργά και έλαβα στο mail μου μια επικύρωση συμφωνίας για μια αρκετά καλή συνεργασία, δεν αγοράζω κότερο αλλά έτσι κι’ αλλιώς τα κότερα δε μου αρέσουν. Χθες είχα λίγο τρέξιμο αλλά κατέληξα για φαγητό με φίλους και ενώ γελάσαμε πολύ …εγώ γύρισα σπίτι με μια υποβόσκουσα θλίψη που με έκανε να κοιμηθώ στις πέντε το πρωί. Ίσως να φταίει αυτό το χαζό και μάλλον (?) αναίτιο ξενύχτι. Κρυώνω πολύ ρε γαμώτο και τα πόδια μου είναι σα να έχουν παγάκια μέσα στις μάλλινες και ιδιαίτερα χοντρές κάλτσες μου. Αν πάω προς τα πίσω δηλαδή προχθές) θα βρω κάτι; Α ναι, μετά από μια ιδιαίτερα δύσκολη μέρα κατέληξα στο στούντιο για να κάνω κάτι δοκιμαστικές λήψεις και ήρθε και ένας παλιός φίλος που τον είχα πεθυμήσει και το πράγμα εξελίχθηκε σε πάρτι και το τσούξαμε με αρκετή Βότκα. Ε, μετά εγώ με τον Π. καταλήξαμε στον Τέλη για παιδάκια. Εκεί είχαμε μια συνάντηση με ένα παλιό συνάδελφο που στην αρχή χάρηκα που τον είδα αλλά στο τέλος έμεινα με πολλά ερωτηματικά για τον τρόπο που βλέπει τη ζωή και τα πράγματα. Τώρα να είναι από αυτό τα ρίγη δε νομίζω. Μετά είναι όλες αυτές οι ειδήσεις που βλέπω κάθε μέρα και ακούω για διάφορους παλιότερους πελάτες μου (ορισμένοι αρκετά αγαπημένοι άνθρωποι) να συλλαμβάνονται για οφειλές στο δημόσιο και να μη θέλω να το πιστέψω.

Η Ε. πάει να βρει την τύχη της στο Λονδίνο, ο Κ. ζει μόνιμα πια στην Καστοριά. Η Α. ψάχνεται με την Κωνσταντινούπολη, η Ν. έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της τις Βρυξέλλες, εγώ θέλω να ζωγραφίσω και όλο στο μαγείρεμα καταλήγω μπρρρρρ τώρα τρέμω ολόκληρος. Βάζω θερμόμετρο.

36,5 μόνο πυρετό δεν το λες.

Το ψεύτικο χιόνι 2/01/2012

2012-01-02T22:21:00.005+02:00

Άνοιξα τα χέρια μου κ’ ήρθες στην αγκαλιά μου και καθώς σε κορόιδευα που είσαι όλο παράπονα ο δρόμος γέμισε με τριμένο φελιζόλ. Περπατήσαμε μια μεγάλη βόλτα περιμένοντας να χιονίσει ψεύτικο χιόνι και να δούμε αν τα κτήρια έχουν πίσω όψη.
Εκείνο το βράδυ ήμουν σίγουρος ότι οι ήχοι της πόλης έβγαιναν από ένα τεράστιο ηχείο και έτσι όπως με γέμιζες φιλιά άρχισε να φυσάει ένα γλυκό αεράκι που έδιωξε το ψεύτικο χιόνι και γέμισε με τις μυρωδιές των ανθρώπων και των σπιτιών το δρόμο. Μετά, κάτσαμε σε εκείνο το καφενείο της Θεμιστοκλέους με τις κρέπες και το σοκολατένιο ρολό με μπισκότα που έφτιαχνε και η μάνα σου. Θυμάμαι ακόμα τα ρούχα που φόραγες και το άρωμα στο λαιμό σου. Ίσως, κάποια στιγμή, αρχίσουν να ξεθωριάζουν από τη μνήμη μου αλλά μπορεί και να μη συμβεί.
Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς και ο κόσμος γιόρταζε το millennium.

Έμαθα ότι δεν περνάς καλά και ντράπηκα σα να φταίω.

Χέλια και πολιτική. 02/11/2011

2011-11-02T14:19:00.008+02:00

φωτογραφία του james Henkel με τίτλο 2 Hands Sunspots

Γύρισα σπίτι στη 1:15 τη νύχτα. Στη διαδρομή με το ταξί από το Περιστέρι μέχρι το σπίτι μου στο τέλος της Βασιλίσσης Σοφίας είδα μια Αθήνα που μου πληγώνει τη καρδιά. Άδειοι δρόμοι, κλειστά μαγαζιά, άνθρωποι να κοιμούνται στην Πλατεία Ομονοίας πάνω στο βρεγμένο από τους καθαριστές τσιμέντο. Μια έρημη σχεδόν πόλη που έχει χάσει τον παλμό και τη ζωντάνια της και που μοιάζει με τη σκιά του εαυτού της. Όλα τα ξενοδοχεία στην περιοχή της Ομόνοιας κλειστά. Η εγκληματικότητα αυξημένη εκεί που παλαιότερα διασκεδάζαμε σε hip μπαράκια με crowd που θα ζήλευε το Favela στις αρχές του 2000 στο Παρίσι.

Βγήκα με φίλους που έχουμε συνεργαστεί παλιότερα στο περιοδικό η συνεχίζουμε τη συνεργασία μέχρι σήμερα. Όλοι αστέρια στον τομέα τους και άνθρωποι που κάθε φορά που τους ξαναβλέπω με γεμίζουν χαρά και συζητάμε σα να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από την τελευταία μας συνάντηση και ας έχει περάσει ακόμα και ένας ολόκληρος χρόνος, η και παραπάνω από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε.

Υπάρχει ένα μικρό καφενείο κοντά στο στούντιο του Παύλου που κανονίσαμε να φάμε …χέλια στα κάρβουνα. Ο Παύλος εκτός από super talented φωτογράφος που δουλειά του έχετε δει τουλάχιστον δέκα φορές στη ζωή σας σε κάποιο περιοδικό, είναι παράλληλα ένας ακούραστος scouter γευστικών ανακαλύψεων. Μη φανταστείτε τίποτα Ματζουχίσα και Σπονδές. Μικρά εστιατόρια που οι ιδιοκτήτες τους έχουν πρώτη ύλη στον καιρό της και από τον τόπο τους, αυτό είναι ο στόχος των αναζητήσεων του. Μαζευτήκαμε λοιπόν ο Ηλίας που είναι food stylist και εξαιρετικός ζαχαροπλάστης εκτός από μάγειρας. Η Έλενα, Βritish girl και οπαδός του simple food, με απίστευτη αισθητική στο styling και μητέρα τεσσάρων πανέμορφων πιτσιρικιών. Αυτό που λατρεύω στην Έλενα είναι ότι στην καθημερινότητα της «ενδύεται» με την ίδια άνεση το ρόλο του West Εnd girl αλλά και του αλανιού από τη Δραπετσώνα του Πειραιά και ας έχει περάσει από εκεί μια φορά μόνο στη ζωή της κάποτε που την πήγαμε στα «γαριδάδικα». Στην παρέα προστέθηκε λίγο αργότερα ο Δημήτρης που είναι μόνιμος συνεργάτης μου ως φωτογράφος στο περιοδικό και very close friend. Τι έχουμε πει και πιεί Χριστέ μου στο μπαράκι της Μαβίλη. Βάζει λοιπόν ο κύριος Γιώργος τα χέλια στο τηγάνι, την προβατίνα στα κάρβουνα, τη βότκα χωρίς λεμόνι στο ποτήρι (για μένα) τα ψωμιά στο γκρίλ ,φέρνει τις μπύρες και σχεδόν όλο την παραγωγή της κόκα κόλα …και ξαφνικά ένας από την παρέα αποδεικνύεται Σαμαρικός. Α Παναγιά μου. Ας ήταν να καούν τα κάρβουνα, να ξεραθεί το χέλι, να έρθουν οι έξι μερίδες τηγανιτές πατάτες από τη Νάξο ανάλατες και καμένες στο τραπέζι. Μιλάμε για μια βραδιά με πολύ πολιτική-χοληστερίνη φίλοι μου.

Για πες εσύ ρε φίλε τι θα έκανες στη θέση του (του Γιωργάκη) ρώτησα με ύφος δέκα Καρδιναλίων.

Δηλαδή εσύ συμφωνείς με όλα; Mου απάντησε με βλέμμα απαξιοτικό.

Η διαμάχη έφτασε σε ένα σημείο που φοβήθηκα ότι η παρέα δεν θα κάνει reunion never again. Και ξαφνικά ήρθε η λύτρωση συνοδευόμενη από το τελευταίο παιδάκι. Συγγνώμη θα το φάει κανείς; Όχι μωρέ μήπως το θες εσύ που δεν έχεις φάει; Ας το φάει το Ελενάκι που δεν έχει φάει. Ούτε εσύ το θες βρε Ηλία γιατί ο Δημήτρης δεν τρώει παιδάκια. Τελικά το έφαγα εγώ. Με την τελευταία μπουκιά… κατάλαβα, είναι πολύ ωραίο να διαφωνείς. Είναι ακόμα πιο ωραίο και από το να συμφωνείς με τους φίλους σου, έστω και για λίγο εξαφανίζεται ο καθησυχαστικός ιστός της φιλίας και ανακαλύπτεις τις κρυφές πλευρές του καθένα. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και από τους άλλους προς εσένα και αυτό είναι πολύ δημιουργικό κατά τη γνώμη μου.

Όταν ήμουν πολύ (μα πάρα πολύ) μικρός, φανταζόμουν ότι έβγαίνα από το σώμα μου και έτσι όπως μπορούσα να πετάξω χωρίς βάρος και ενοχές, πήγαινα στα φωτισμένα παράθυρα που συναντούσα στις νυχτερινές μου «ανάλαφρες» περιπλανήσεις. Εκεί, σα να έβλεπα μια ταινία στην τηλεόραση, παρακολουθούσα την κρυφή ζωή των γειτόνων. Κάθε φορά όμως υπήρχε ένα γλυκό η ένα φαγητό που η έντονη μυρωδιά του με συνέφερε από την άτακτη νυχτερινή μου περιπλάνηση. Μεγαλώνοντας άρχισα να έχω αναστολές με τις μυστικές νυχτερινές μου πτήσεις. Σιγά σιγά το βάρος του φορτίου μου μεγάλωσε και έτσι σταμάτησα να πιστεύω ότι είμαι το άγνωστο αδερφάκι του Peter Pan. Ακόμα και τώρα όμως όταν κάνω κάποιες φορές τη νυχτερινή μου βόλτα, Βασ. Σοφίας- -Αλεξάνδρας-σπίτι, τα φωτισμένα διαμερίσματα με κάνουν και φαντάζομαι ιστορίες με κρυμμένα μυστικά, φαγητά περίεργα και γλυκά με συνταγές που ίσως ποτέ ο κόσμος δε θα μάθει. Χωρίς να γνωρίζω το λόγο, το συναίσθημα αυτό είναι πολύ καθησυχαστικό για μένα.

Ένα κρύο αεράκι με ανατρίχιασε και μια μυρωδιά από ξύλα στο τζάκι πλημμύρισε την όσφρηση μου βγαίνοντας από το ταξί. Χαιρέτισα τον περιπτερά που κρατάει το μαγαζί ανοιχτό όλο το εικοσιτετράωρο και πέρασα το φανάρι. Μίλησα με τα λουλούδια στο μπαλκόνι για λίγο. Αν δεν τους μιλήσω παθαίνουν στέρηση, έβαλα πλυντήριο γιατί αύριο, πολύ νωρίς, έρχεται η Άννα. Πονεμένη ιστορία η Άννα, έχει να δει τους δικούς της στη Γεωργία σχεδόν δέκα χρόνια. Γύρισε από τη Ρωσία μέχρι την Κωνσταντινούπολη σιδερώνοντας. Το πρωί μοιραστήκαμε μια τελευταία κάψουλα της Νespresso και μιλήσαμε για την κρίση όσο έβλεπα τα mail μου. Α, ρε Άννα απορώ πως αντέχεις.

Καλό βράδυ αν και θα ανεβάσω το post αύριο tο πρωί…αρα καλημέρα σε όλους.

ΥΓ Παρακαλώ τους φίλους και γνωστούς που διαμένουν στην αλλοδαπή να μαζευτούν λίγο ως προς την κριτική τους άποψη για την κατάσταση της Ελλάδας. Όταν είσαι μακριά και safe πολλά τραγούδια λες.

"Αχταρμάς" 29/10/2011

2011-10-29T23:55:00.004+03:00

Τα Σαββατοκύριακα συνήθως κοιμάμαι. Κοιμάμαι με τις ώρες μια και έχω μαζέψει τόση κούραση που η υπερκόπωση πρέπει να ήρθε, να με προσπέρασε και, να πλησιάζει για δεύτερη επίσκεψη. Ελπίζω αυτή την φορά να την πάρω χαμπάρι πριν ξεραθώ και όπως όλοι ξέρουμε (?) δε μου αρέσει καθόλου να εκτίθεμαι. Ομολογώ ότι δεν το καταφέρνω πάντα. Βασικά, το συναισθηματικό stress (δεν μιλάμε για γκομενικά αγαπημένοι μου φίλοι) και η πολύωρη εργασία, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που σε «καθαρίζει» καλύτερα και από πέντε dirty dry martini.

Σήμερα κατέβηκα για μια σύντομη βόλτα στην Ερμού. Στόχος πρώτος να αγοράσω ένα concentre d’οrange verte του Hermes γιατί μου τελειώνει. Στόχος δεύτερος, εσώρουχα από το Marks & Spencer. Τελικά βρέθηκα στο Tailor made να πίνω dry martini συζητώντας για το φρονιμίτη του barman (φοβερό αστέρι στα κοκτέιλ). Αμέσως μετά η Νανά πήγε σε ένα πάρτι γάμου δηλώνοντας ότι θα πιει μόνο ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ακόμα. Είπα να γυρίσω με το metro, πήρα το πρώτο ταξί που βρήκα.

Αναρωτιέμαι, πως γίνεται να γυρνάω στις εννιά και κάτι στο σπίτι και να μου αρέσει τρελά.

Στην αρχή της Ερμού, εκεί, στον πεζόδρομο. Ταξί που έβγαιναν από το στενό της Νίκης πότιζαν εξάτμιση diesel τον κόσμο κάνοντας διαπραγματεύσεις με τους τουρίστες. Είδα τέσσερα νεαρά παιδιά που δούλευαν για τη Δημοτική αστυνομία και πάω. Καλησπέρα. Βρε παιδί μου γιατί το επιτρέπετε αυτό με τα ταξί, δεν συμβαίνει πουθενά σε όλη τη Ευρώπη. Να διαπραγματεύονται τη διαδρομή και να μαρσάρουν πετρέλαιο στον κόσμο …γιατί; Μα ειλικρινά κύριε δεν το προσέξαμε γιατί αν είχε πέσει στην αντίληψη μας και παρ’ ότι εδώ είμαστε μόνο για τους αλλοδαπούς με τις τσάντες (!!!) θα τους είχαμε κάνει παρατήρηση. Έφυγα αποσβολωμένος παρακολουθώντας με τη φίλη μου τη Νανά το ανανεωμένο ταξί να κάνει παζάρια μαρσάροντας και τη Δημοτική αστυνομία να συνεχίζει τη μάλλον ενδιαφέρουσα συζήτηση της χωρίς να δίνει καμία σημασία στα τεκταινόμενα. Φαντάζομαι ότι ήταν και οι τέσσερις δημοτικόί τόσο απαραίτητοι ώστε να χρεωνόμαστε τους μισθούς τους.

Η Ερμού είναι πιο βρώμικη και από την (υπέροχη) κεντρική πλατεία του Marrakesh, σίγουρα πρόκειται για δάκτυλο των… Αγανακτισμένων, αλλιώς δεν εξηγείται η όψη αυτή της Αθήνας. Συμφωνείται κύριε Δήμαρχε;

Ο Hondos είχε κόσμο και βαρέθηκα να μπω.

Είδα και το «Δέρμα που κατοικώ» η κάπως έτσι, του φίλου μου του Pedro. Κάποιοι μου είπαν ότι είδαν την πιο ανθρώπινη στιγμή του σε αυτή την ταινία. Εγώ πάλι δεν είδα τίποτα, κάτι σε εμμονή μου έκανε και γενικά όσο μεγαλώνουμε καλό είναι να αφήνουμε τις εμμονές μας στην άκρη. Δεν μου άρεσε ρε παιδί μου. Αντίθετα, το «Drive» που πήγα να το δω με ξινισμένη μούρη με αποζημίωσε πολύ περισσότερο από τις προσδοκίες μου.

Η Νανά με ενημέρωσε ότι ήπιε δύο (;) κρασάκια.

Χθες είδα ένα όνειρο. Είχα πάει για διακοπές στο σπίτι του φίλου μου του Βασίλη στην Όαση της Siwa που βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Αιγύπτου με τη Λιβύη. Ζωγράφιζα λέει ασταμάτητα και έγραφα συνέχεια (ποιος ξέρει τι) και έκανα ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι κοιτώντας την νεκρή από το πολύ αλάτι λίμνη και τους λόφους που έδειχναν έναν άλλο εαυτό στον αντικατοπτρισμό τους. Έμοιαζαν να μου μιλάνε και εγώ καμένος από τον ήλιο τους φώναζα να με αφήσουν ήσυχο και να παραμείνουν λόφοι και αμίλητοι. Μετά έκανα βουτιά στην πισίνα με το νερό από τις υπόγειες πηγές. Με ξένισε πάντως η ηλιοθεραπεία γιατί στην πραγματικότητα δεν κάθομαι συχνά στον ήλιο μια και έχω φωτοευαισθησία. Κουφό όνειρο…ούτε οι λόφοι δεν άκουγαν.

Τελευταία αναρωτιέμαι τι μέρος του λόγου είναι ο... έρωτας.Έχω ερωτευτεί τρεις φορές στη ζωή μου. Μιλάμε για πολύ έρωτα, μέχρι σκασμού σας λέω. Όμως, πώς γίνεται να μη ξαναβλέπουμε ποτέ τον άνθρωπο που μερικές φορές για χρόνια ορκιζόμαστε μαζί του την αιώνια αγάπη; Λες και άνοιξε η γη και τους (μας) κατάπιε. Δεν είναι λίγο περίεργο να συμβαίνει πάντα το ίδιο με όλα τα μεγάλα love story;

Ανακάλυψα τελευταία το νέο μου μεγάλο κόλλημα. Pasta. Δηλαδή πένες, σπαγγέτι, λιγκουίνι κλπ. Δεν έτρωγα ποτέ ζυμαρικά γιατί νόμιζα ότι θα καταστρέψουν την ακαταμάχητη σιλουέτα μου. Πριν μερικές μέρες κοιτάχτηκα στον καθρέπτη με άλλο μάτι …και με είδα. Εδώ είσαι βρε και εδώ θα είσαι «αφού σκίνυ δεν θα γίνεις τι φοβάσαι μην παχύνεις …κι’άλλο;» και άρχισα τους πειραματισμούς. Φρέσκια ντομάτα και βασιλικός, ωμό λάδι και φιλαράκια μέντας. Παρμεζάνα, τσίλι και ψιλοκομμένο τσάιβ. Τελικά πήρα άλλα δύο κιλά και ετοιμάζομαι για ξηρασία τριών ημερών και πενταήμερη φρουτοφαγία. Καλά να πάθω ο ονειροπαρμένος.

Πριν μερικές μέρες είδα το «Τρίτο στεφάνι» στο Παλλάς. Υπέροχο αν και η τετράωρη διάρκεια της παράστασης με τσάκισε λίγο. Η Νένα Μεντή δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία. Αναρωτιέμαι όμως πως γίνεται και κάποιοι απαράδεκτοι θεατές χωρίς ντροπή σηκώνονται στη μέση της παράστασης για τσιγάρο. Τι ήρθατε ρε ζώα, άντε μείνετε σπίτι να δείτε την Ανίτα Πάνια.

Θα κλείσω την μετά από καιρό πολυλογία μου με τραγούδια από παραστάσεις που για διαφορετικούς λόγους την κάθε μία, τις θυμάμαι συχνά και τις έχω καταχωρήσει στις αγαπημένες μου.

Εφιάλτης Φθινωπορινής νυκτός. Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011 (Η πτώχευση πήρε παράταση)

2011-09-14T23:11:00.003+03:00

Υπάρχουν κάτι στιγμές που όλα μοιάζουν να τρέχουν …Ένα πορτοκάλι ξέφυγε από χάρτινη σακούλα και πήρε το δρόμο για την παλιά του γειτονιά. Ένα ώριμο ροδάκινο που αγαπούσε το πορτοκαλί χρώμα και τα design του Ettore Sottsass (συχώρια ήθελε) την κοπάνησε από τη βρωμερή πλαστική σακούλα της αφεντικίνας του κάνοντας μια τρύπα με το κοφτερό του κοτσάνι, έτρεξε κατρακυλώντας στο πεζοδρόμιο ελεύθερο και πληγωμένο από τα άγρια τσιμεντοπλακάκια…συναντήθηκαν γωνία Σκουφά και Λυκαβηττού. Το πορτοκάλι κοντοστάθηκε και με ύφος εκτός εποχής ανασήκωσε το ένα του φρύδι. Ένας βροχερός Σεπτέμβρης άρχισε να βρέχει ανυπόμονα γιατί το φθινόπωρο αργούσε να έρθει. Παράλληλα ο Κarim Rashid σχεδίαζε τη μία μαλακία μετά την άλλη. Το γεγονός αυτό κατάφερε την πτώση στις μετοχές των design lovers στις αγορές. Η Muccia μυρίστηκε τα μηνύματα των καιρών και παρουσίασε ρούχα εμπλουτισμένα με techno colors σε συνδυασμό με αναφορές στο Μodrian και αψεγάδιαστη αισθητική Botox στοχεύοντας στην εξαφάνιση του «κανονικού». Το πορτοκάλι τρόμαξε με την προοπτική της παγκόσμιας «κανονικότητας» και αγκάλιασε το νεκταρίνι ψιθυρίζοντας…» θέλω να κάνουμε έρωτα. Ουπς ! Τι είναι αυτό, αναρωτήθηκε το ανήλικο ροδάκινο προσπαθώντας να κρύψει την απορία του καλά κρυμμένη κάτω από το χνούδι της σάρκας του. Σαν από άλλη ταινία, ο πιτσιρίκος που έχει το περίεργο όνομα Nicolas Formichetti, βρέθηκε (εντελώς τυχαία) μπροστά στην αμηχανία των φρούτων και καταμεσής στο Κολονάκι τραβώντας με μένος τα μαλλιά της Carine Roitfeld, που νεάζει χωρίς ίχνος πλαστικής η πουτάνα …και της λέει : «Aγάπη μου πριν σε αφήσω κουρούπα να πιούμε ένα χυμό γιατί έχω κόψει το αλκοόλ πριν από μία ολάκερη μέρα»; Το ροδάκινο τά’ χασε «αν γίνω κομπόστα όλα θα πάνε καλά” σκέφτηκε. Έμεινε βουτηγμένο μέχρι το λαιμό σε ένα ελαφρύ σιρόπι χωρίς πολύ ζάχαρη να κοιτάζει τον τύπο με το περίεργο όνομα και την Carine που τελικά αμφότεροι παρήγγειλαν τσικουδιά. Την ίδια στιγμή, στην Κρήτη οι μπαλοθιές έδιναν και έπαιρναν. Ένα ζευγάρι gay έκανε τον πρώτο γάμο στο νησί και όλα τα international media ήταν εκεί. Εδώ μπαίνει ο Karl Lagerfeld και γαμάει το story, γιατί ο πορνόγερος την έπεσε στο νεότατο ζευγάρι και φυσικά η πιο «πεταλούδα» διέλυσε το γάμο μια και μυρίστηκε ψητό η πουλημένη.

Μια βόλτα στο πάρκο. Τετάρτη 06/07/2011

2011-07-06T21:20:00.011+03:00

H υγρασία και η ζέστη άρχισαν να ιδρώνουν το μέτωπο και την πλάτη του, τα βήματα του άρχισαν να γίνονται βαριά και η μεθυσμένη του αναπνοή ακανόνιστη. Απρόσμενα, ένα αεράκι δρόσισε την υγρή νύχτα και έδιωξε τη σκόνη από τα παπούτσια του, στέγνωσε τον ιδρώτα στο μέτωπο του και «γυάλισε» τις σκέψεις του. Σκέφτηκε, «μπορεί το καλοκαίρι να είναι ζεστό» απάντησε ο ίδιος… «πάντα είναι».Περπατούσε όλη τη νύχτα, ήταν πια πολύ κουρασμένος για να γυρίσει σπίτι. Άναψε ένα τσιγάρο που είχε κάνει τράκα το απόγευμα και έκατσε στο παγκάκι για να «ζυγίσει» τα πράγματα περιμένοντας να φωτίσει το ξημέρωμα. Του άρεσε πολύ να βλέπει το φως να χαράζει γιατί του έδιωχνε τις σκοτούρες για λίγη ώρα. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και κατάλαβε ότι αυτές οι αναρωτήσεις δεν οδηγούν πουθενά. Σηκώθηκε αποφασισμένος να γυρίσει πίσω. Έστυψε το μυαλό του ξανά και ξανά αλλά η μνήμη του έμοιαζε να τεμπελιάζει χωρίς καμία διάθεση συνεργασίας. «Δεν μπορεί εδώ θα μένω» σκέφτηκε κοιτώντας την είσοδο της πολυκατοικίας. Ναι, ήταν σχεδόν σίγουρος. Στην αυλή είχε πολλά λουλούδια αλλά και ένα μεγάλο φοίνικα που απόρησε πως ξεφύτρωσε εκεί. «Ωραία» μουρμούρισε και αποκοιμήθηκε στο βρεγμένο πλατύσκαλο.

Μερικές φορές υπάρχουν κάτι μεγάλες τρύπες στο χρόνο που καταπίνουν εμάς και την πραγματικότητα μας, παίρνουν εικόνες από τις φαντασιώσεις μας και έτσι όπως μοιάζουν αληθινές μας μπερδεύουν και χάνουμε τον δρόμο. Αυτό, καμιά φορά, μπορεί να κρατήσει πολύ. Έχω ακούσει για κάτι τύπους που την πάτησαν κανονικά ακολουθώντας για πολύ καιρό αυτή την κενή χρόνου πραγματικότητα. Από την άλλη κανείς δεν πέθανε από την ονειροπόληση, έτσι δεν είναι; Αλλά, μπορεί να κάνω και λάθος.

H ιστορία είναι φανταστική και έχει πρωταγωνιστή τον φίλο μου "φίλε" που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από το σπίτι- παγκάκι που διατηρούσε εδώ και μήνες στο μικρό παρκάκι που βρίσκεται στη συμβολή Αλεξάνδρας και Β.Σοφίας.

α ναι, να βάλω και μουσική.

H βεράντα και ο καθρέφτης. Δευτέρα 13/06/2011

2011-06-13T21:59:00.002+03:00

Έρχεται κάποια στιγμή που αναρωτιέσαι γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν τόσο πολύ, λες και δεν τους γνώρισες ποτέ, λες και ήταν άλλοι. Αυτή η σκέψη όταν κατσικωθεί στο κεφάλι σε κάνει να τρώγεσαι με τα ρούχα σου, να στεναχωριέσαι, να κάνεις αναλύσεις μπας και εξηγήσεις το φαινόμενο.

Μετά γυρνάς στο σπίτι και ποτίζεις. Ποτίζεις και σκαλίζεις τις γλάστρες, ρίχνεις λίπασμα και σίδηρο στα φυτά μια και αυτό σε χαλαρώνει. Μετά ξεπλένεις τη βεράντα που την έχουν κάνει σκατά τα πουλιά από τον κήπο του Παστέρ και διώχνεις τη γύρη από τα πεύκα που έχει κάτσει παντού χαρίζοντας στην πρόσοψη του σπιτιού ένα βαθύ κιτρινωπό χρώμα στην απόχρωση του Ινδικού κάρυ. Ανάβεις ένα κερί με άρωμα πορτοκαλιού και πάς να κάνεις ένα ντουσάκι. Βγαίνεις από το μπάνιο και όπως είσαι με το μπουρνούζι βάζεις ένα ποτήρι δροσερό chardonnay ενώ οι σκέψεις για την αλλαγή των ανθρώπων έχουν γυρίσει δριμύτερες.

Σκέφτεσαι, να κοιτάξω τον καθρέφτη μου η θα μου πει ψέματα.

Λες, είμαι τολμηρός θα του μιλήσω και ότι βγει.

...in a state Πέμπτη 19 Μαίου 2011

2011-05-19T16:43:00.004+03:00

Ελπίζω κάποια μέρα να τα ξαναπούμε. Η αλήθεια είναι ότι θα το προσπαθήσω. Για την ώρα φιλιά σε όσους με τιμήσατε με την παρουσία σας μέχρι τώρα και ακολουθήσατε τα σκαμπανεβάσματα της διάθεσης μου, που ήταν αρκετά. Φιλιά σε όλους

Δέκα απριλίου λίγο μετά τις δώδεκα νυσταγμένος.

2011-04-10T01:13:00.018+03:00

Ναι συμφωνώ.
Το Bolywood το χρειάζεται ο άνθρωπος… αλλά με μέτρο. Παράδειγμα. Ένα κάθισμα Superleggera του Gio Ponti παρέα με ένα χάλκινο φωτιστικό του Tom Dixon ταιριάζουν μια χαρά και καταλήγουν σε ένα ωραίο multi ethnic σύνολο που (ευτυχώς) δε μοιάζει με still life από νεόπλουτο παλάτι. Για διακοσμητικά και όχι μόνο highlights μιλάω αν καταλάβατε. Αρχιτεκτονικά βέβαια αλλάζει το πράγμα, αν δείτε την ίδια αισθητική μίξη σε κτήριο (μέχρι και στην Κοπεγχάγη το έχω δει) μάλλον θα χρειαστείτε Maalox plus για να το χωνέψετε. Αλλά, στη διακοσμητική (και όχι μόνο) τέχνη οι διαφορετικές αισθητικές προσμίξεις «δένουν» με ένα αναπάντεχο ενδιαφέρον αν είστε τολμηροί και δημιουργικοί. Εγώ βέβαια δεν ειμαι πολύ φιλος της διακόσμησης αν και τα καταφέρνω σε αυτο τον τομέα, αγαπώ τη βιομηχανία αλλά this is another story. Από την άλλη, πάντα μου άρεσε το μπέρδεμα, η μάλλον το αποτέλεσμα του. Λευκός με Μαύρη, Κινέζα με Μαροκινό, Ινδός με Βρετανίδα (classic), Αιγύπτιος με Γιαπωνέζο, Βιετναμέζα με Αμερικάνα, Τούρκος με Γερμανό (καραclassic) και πάει λέγοντας. Θα αναρωτηθείτε γιατί τα λέω όλα αυτά. Είναι πολύ απλό, στην Ελλάδα φοβόμαστε τόσο πολύ να αναμιχθούμε, να εκτεθούμε, να αφήσουμε το χώμα να λερώσει τα παπούτσια μας, το χιούμορ να χαλάσει (εποικοδομητικά) μια σοβαρή σύσκεψη, να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που «δεν είναι για μένα» που σχεδόν τρομάζω. Λες και οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να κουβαλάνε τους ρόλους τους η τους ρόλους που κλήθηκαν να παίξουν στον περίγυρο που κινούνται. Το θέμα μου σήμερα (και μετά από καιρό που έχω να γράψω και συγχωρέστε με γιαυτό ) είναι η συνάφεια. Όχι η άχρηστη συνάφεια με την έννοια που ο Καβάφης την καταδίκασε άλλα εκείνη που έχει να κάνει με την αποδοχή του διαφορετικού και της έξω από εμάς συμπεριφορά. Εκείνη τη συνάφεια που στόχος της απρογραμμάτιστος είναι ένας κόσμος πλουμιστός και χαρούμενος, πολύχρωμος και ανιδιτιοτελής. Πραγματικός.

12:50 (αρκετές ημέρες πρίν)
Μόλις επέστρεψα από τη νυχτερινή μου γυμναστική (πλάκα κάνω). Περπάτησα από το σπίτι μου που βρίσκεται στο ύψος του Paster μέχρι την πλατεία Μαβίλη, ανέβηκα μέχρι την Αλεξάνδρας κατέβηκα τη Βασιλίσσης Σοφίας. Πέρασα απέναντι στον πύργο Αθηνών, πήγα στο περίπτερο για εφημερίδες, δεν είχαν έρθει –fuck- σήκωσα χρήματα από το ATM. Περιμένοντας πάλι στο φανάρι για να περάσω απέναντι είδα μια πολύ ωραία εικόνα. Μια παρέα πιτσιρίκια δεύτερης γενιάς από τις (υποθέτω) Φιλιππίνες είχε αράξει μπροστά από το προαύλιο του Πύργου και γέλαγε κάνοντας πλάκα each other σε άπταιστα Ελληνικά . Σας ορκίζομαι ότι ήταν μια απίστευτα ωραία στιγμή που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ να αντέξω την Αθήνα λιγάκι και να μη ξενιτευτώ στο Λονδίνο που μου τη χάλασε τελευταία(σε άλλο πόστ αυτό) τη συνταγή και σκέφτομαι να περάσω σε φάση Στοκχόλμη που είναι υπέροχη και ακομπλεξάριστη και να γίνει αυτή η μόνιμη απόδραση μου.

….Μιά άλλη μέρα.
Η Κινέττα ήταν σαν φωτεινός παντογνώστης με τόσο ήλιο ολούθε, οι αλλοδαποί παντού πούλαγαν κάτι άχρηστα ενδιαφέρον, η χωριάτικη σαλάτα μοναδική, το γέλιο …τουλάχιστον της αρκούδας… και εγώ. Εγώ, πήρα μια αμετάκλητη απόφαση, το καλοκαίρι που έρχεται δεν θα πάω είκοσι μέρες στο Λονδίνο ούτε στη Στοκχόλμη, θα βρω ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα και θα ψαρεύω χωρίς αγκίστρι, παράλληλα θα ετοιμάσω την επόμενη «έκθεση» μου …όπως το πάρετε το τελευταίο.
Τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια αφέθηκα στο Bolywood χωρίς να το καταλάβω και μάλλον έπαθα ένα overdose που κάπως πρέπει να αποτοξινώσω.

Τι τα θέλετε όλα στη ζωή είναι πιθανά.
Ακόμα πιο πιθανά είναι όταν δεν τα σχεδιάζουμε και μη ψάξετε να βρείτε μεγάλα νοήματα πίσω από τις λέξεις. Ο Αndy Warhol δήλωνε ότι για εκείνον η επιφάνεια είναι το μέσα και για μένα (είμαι fun του) που αγαπώ αυτό και μόνο που βλέπω, αφήνω το μέσα να έρθει μετά, με όποιο τρόπο θέλει. Α ναι, το μέσα έτσι κι αλλιώς μοιάζει μερικές φορές με σωστά δομημένα Interiors που με αφήνουν παγερά αδιάφορο όπως έχω ξαναπεί, μια και προτιμώ τα εσωτερικά σε πιο deconstruction κατάσταση που πάντα μαρτυράνε πιο ενδιαφέροντα πράγματα στον επισκέπτη τους.

Mερικές μέρες μετά (την έχω ακούσει με το θέατρο τελευταία).
Πήγα σε μια πρεμιέρα που πρωταγωνιστούσε ένας φίλος. Δε θα σας πω πια ήταν γιατί δεν ήταν καλή. Η αλήθεια είναι ότι ο φίλος μου και το λέω με κάθε ειλικρίνεια, ήταν ο μόνος που «προσπαθούσε» αλλά δυστυχώς οι υπόλοιποι έμοιαζαν σα να έπαιζαν σε σχολική παράσταση. Υπήρχε και μια πολύ όμορφη τύπισσα που είχε ωραία κίνηση και καταπληκτικό σώμα και ψιλογδύθηκε χωρίς λόγο σε ένα χορευτικό αλλά τι να κάνει και αυτή αφού η σκηνοθεσία και το σενάριο είχαν ξεχάσει να είναι παρών.

Μερικές μέρες μετά (πάλι θέατρο)
Πήγα σε μια μακρόσυρτη και λίγο μπερδεμένη (όχι όσο η προηγούμενη) παράσταση. Frankenstein. Εδώ το σενάριο το έβαζες στην άκρη καθώς και την λίγο βαρετή και αμήχανη σκηνοθεσία γιατί είχε καταπληκτικούς ηθοποιούς. Πραγματικά σας λέω, λίγες φορές το έχω δει αυτό το πράγμα. Ο Φρανκενστάιν και… η ξανθιά Μπλάνς του «αν αργήσω κοιμήσου» που είδα πριν λίγες μέρες στο 104 των Εξαρχείων σε μια άλλη ακόμα καλύτερη παράσταση, θα έπαιρναν όσκαρ αν τα μοίραζα εγώ, που κακώς δεν τα μοιράζω.
Αυτός ο τύπος στον Φρανκεστάιν είμαι σίγουρος ότι θα πάει μετά σε ψυχολόγο και η Μπλάνς από το 104 θα τον συναντήσει στην αναμονή και θα γίνει ο μεγάλος έρωτας…άκου τώρα τι σκέφτηκα.

Οι μέρες περνάνε.
Διαβάζω: «Τίποτα δεν είναι όπως πριν» και αναρωτιέμαι …δηλαδή τι θα έπρεπε να είναι το μετά; Φοβάμαι ότι μερικές φορές στη θέα της σίγουρης αποτυχίας επιλέγουμε την αποχή. Το θέμα είναι ότι με αυτό το κόλλημα, χάνουμε την πιθανότητα να καταφέρουμε την υπέρβαση της αρνητικής μας θεωρίας. Εγώ πάντως ψηφίζω τόλμη και γοητεία και ότι είναι να συμβεί, ας συμβεί. Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που εκτιμούν το καλό sevruga με ένα ποτήρι Riesling αλλά και τα καλάθια με τις (Hermes) ευκαιρίες. Ναι υπάρχουν, αλλά μόνο στις Βρυξέλλες και μόνο για 3-4 ημέρες την πρώτη εβδομάδα κάθε νέας χρονιάς. Κατά τ’ άλλα αφήνω τα πάντα να τρέξουν, όχι τόσο εύκολα όσο ακούγεται αλλά το προσπαθώ, αρκεί να έχω εγώ τον έλεγχο (μου) δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.

Μετά, πάντα υπάρχει μετά.
Σήμερα ήμουν αρκετά ειλικρινής μαζί σας, το ζητήσατε εξάλλου με πολλούς τρόπους. Θα ήθελα να σας μιλήσω και για επαγγελματικά θέματα αλλά δεν μου αρέσει να μπερδεύω τα επαγγελματικά με την ψυχανάλυση. Αφήστε που φοβάμαι ότι η Carine Roitfeld (να την κάνετε google) θα με κάνει delete από τα links που επισκέπτεται και θα καταστραφεί το profile μου ολοσχερώς. Εδώ που τα λέμε, το προφίλ μου μάλλον σε αλουμίνιο κάνει γιατί δεν αλλάζει με τίποτα και είναι παντός καιρού. Φιλιά και καλή εβδομάδα, αν σας μπέρδεψα να μου το συγχωρέσετε γιατί και εγώ μπερδεμένος είμαι... αφήστε που έχω αφήσει σε εκκρεμότητα μια παράσταση που έπρεπε να δω και όπως δείχνουν τα πράγματα μάλλον σε εκκρεμότητα θα μείνει. Από την άλλη, πάντα μου δημιουργούσαν αμηχανία οι παραστάσεις που το κοινό έπαιρνε μέρος χωρίς να έχει διαβάσει το σενάριο. Συμπέρασμα, μην μπαίνετε σφήνα σε ξένες παραστάσεις γιατί μάλλον θα χάσετε τα λόγια σας. Καλή εβδομάδα και υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή θα γράψω κάτι πιο κατανοητό.

3 videos 17/03/2011

2011-03-16T21:56:00.002+02:00

Shoot me in your bathroom ! 13/03/2011

2011-03-12T20:20:00.020+02:00

Fear is a distressing emotion induced by a perceived threat. Emotion is the complex psychophysiological experience of an individual's state of mind as interacting with biochemical (internal) and environmental (external) influences.

Indian photographer Manjari Sharma who lives in New York, have been inviting people to visit her apartment and allow her to photograph them in a very intimate space, her bathroom. She have also been inviting them to take a shower
as she continue to shoot them.

www.manjarisharma.com

sleepless 26/02/2011

2011-02-26T05:24:00.004+02:00

curiosity is very healthy, more than 8 vitamins... in a pill ! 25/02/2011

2011-02-25T00:00:00.013+02:00

Days are like centuries (some times).
The time is now... officially.

What is your language ?

2011-02-20T14:16:00.005+02:00

Mauro Perucchetti Exhibition "Modern Heroes", At The Halcyon Gallery London.

Τα τραγούδια είναι η επικοινωνία των ανθρώπων. «Σε τι γλώσσα μιλάτε» ρώτησε και όλοι τέντωσαν τ’ αυτιά τους για να ακούσουν την απάντηση. «Μιλάω την γλώσσα των ανθρώπων» είπε. Κανείς δεν σχολίασε. Κανείς δεν ήθελε να εκτεθεί. Όλα είναι τόσο ρευστά ψέλλισε ένας. Κάποιος άλλος γέλασε λέγοντας ότι, η «αλήθεια είναι ένα ψέμα». Εγώ, πιστεύω ότι όλα, μπορεί να συμβούν στον οποιοδήποτε …αρκεί να αφήνουμε το παράθυρο ανοιχτό στον ορίζοντα.

Υγ. 1)Πέντε μέρες στο Λονδίνο συνέβησαν διάφορα. Θα σας τα περιγράψω σε επόμενο post.

2)Στις 14/02 μεγάλωσα κατά ένα χρόνo.

I love this city 5/02/2011

2011-02-05T22:36:00.006+02:00

Kiss me before you die. 3/02/2011

2011-02-02T23:43:00.007+02:00

«Δεν πρέπει να φοβούνται οι άνθρωποι την κυβέρνησή τους, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους ανθρώπους». Ο απεσταλµένος του BBC στην Πλατεία Ταχρίρ το επέλεξε ως ένα από τα καλύτερα συνθήµατα που διάβασε σε πανό.

Τα Νέα on line Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

a view to a changing world

2011-01-29T22:01:00.001+02:00

a stolen idea from A MAGAZINE curated by Giambattista Valli 24/01/2011

2011-01-23T23:35:00.020+02:00

beauty is fearless
Iman the ex gorgeous supermodel

A MAGAZINE

KATE MOSS BY CORINNE DAY

STEVEN KLEIN FOR MCQUEEN

EXPLOSIONS BY NICK KNIGHT

BRANGELINA

STEVEN KLEIN FOR W

FETICHE, HEDI SLIMANE/CARINE ROITFELD

FOR VOGUES HOMMES INTERNATIONAL

MARYLIN BY ANDY WARHOL

FRANCIS BACON PAINTING

FLOWER BY MAPPLETHORPE

JEAN MICHELE BASQUIAT PAINTING

GIRL WITH THE DOLPHIN BY JEFF KOONS

PINK AMAZON BY REBECA PUEBLA

BALOON DOG BY JEFF KOONS

THE COUPLE, LOUISE BOURGEOIS

MOTHER, LOUISE BOURGEOIS

MALE NUDE BY ROBERT MAPPLETHORPE

the perfect couple 18/01/2011

2011-01-18T00:03:00.007+02:00

…Kαι, με αυτό τον άδοξο τρόπο, το ωραιότερο (αλλά δυστυχώς παράνομο) ζευγάρι του Ρατζαστάν έχασε τη ζωή του και πέρασε διάσημο στην ιστορία. Η θεόρατη τίγρη τους όρμησε πεινασμένη λίγο πριν ο άμοιρος Gehlot και η αγαπημένη του Narain χαρούν την ολοκλήρωση της παράνομης περίπτυξης τους. Τα υπόλοιπα, καταγράφηκαν από τα κουτσομπολίστικα περιοδικά της εποχής. Όλα χειρόγραφα και σε περιορισμένα αντίτυπα φτιαγμένα από πάπυρο που δεν ευδοκιμούσε ιδιαίτερα στην περιοχή.

keeping her baby ...την ώρα που τους έτρωγε το άγριο θηρίο.

Παρασκευή, 14/01/2011 Ιστορίες της ερήμου

2011-01-14T22:34:00.008+02:00

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση, δημιουργεί. Δημιουργεί νέες ιδέες, νέες αξίες, νέα ηθική τάξη, νέες παρέες.

Είμαι αρκετά μπερδεμένος με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά που συναντάω τελευταία. Το χειρότερο όλων είναι ότι κάποιοι άνθρωποι που πάντα εμπιστευόμουν για την ορθή τους κρίση, μοιάζουν να παραπαίουν μεταξύ λογικής και φόβου. Αποτέλεσμα; λάθος η βιασμένες αποφάσεις που δημιουργούν χάος.

Χαίρομαι για τον αγαπημένο μου φίλο Κώστα http://whitesnow17.blogspot.com/Παράτησε τη διαφήμιση, πήγε σε μια άγνωστη για εκείνον Καστοριά, αγόρασε ένα κτήμα που σκοπεύει να καλλιεργήσει με οπωροφόρα. Μόλις πριν λίγες εβδομάδες έβαλε σε λειτουργία έναν απίστευτα όμορφο ξενώνα πάνω στο βουνό. Όλα αυτά γιατί εμπιστεύτηκε ένα έρωτα μεγάλο που τελικά τον πρόδωσε αφήνοντας τον μετέωρο σε μια άγνωστη κωμόπολη της επαρχίας. Δεν το έβαλε κάτω έκανε φίλους αληθινούς (τους ζηλεύω γιατί τον βλέπουν πιο πολύ). Έμεινε και έκανε την άγνωστη αλλά πανέμορφη Καστοριά, δικό του αγαπημένο τόπο. Είναι το παιδί θαύμα και το ξέρει.

Η ιστορία ξαφνικά αλλάζει ρότα και το σύμπαν διαμορφώνει την ιδανική του πραγματικότητα. Εκεί, που τα φυτά ευδοκιμούν στα σύννεφα. Εκεί, που ο υδάτινος κόσμος έχει ελεύθερο οξυγόνο και τα ψάρια βγαίνουν βόλτα στην ξηρά. Μη παρερμηνεύσετε τα λόγια μου, μιλάω για συναισθήματα.

Έτυχε να έχω μια συνάντηση σήμερα με έναν άνθρωπο που κάποτε σήμαινε πολλά για μένα. Ήταν μεσημέρι στην Κηφισίας και έβγαινα τρέχοντας από το Βασιλόπουλο γιατί είχα αργήσει στη δουλειά. Κοιταχτήκαμε φευγαλέα, ρίξαμε τα βλέμματα μας στο οδόστρωμα και περάσαμε αντίθετα το φανάρι. Οι σακούλες μου ήταν γεμάτες τροφή και η τσάντα της δουλειάς γεμάτη χαρτιά και προσχέδια. Το πρόσωπο μου ήταν υγρό από την αναμονή στο ταμείο. Ο ουρανός έτοιμος για βροχή.

Θα σου απαντήσω αγαπητό μου play mobile. Πριν από τρία χρόνια στις Βρυξέλλες, ένας αντικέρ και χορτοφάγος οπαδός του Δαλάι Λάμα μου είπε. «Εδώ (στις Βρυξέλλες) το νέο χρήμα κάθε χρόνο πληθαίνει. Δεν τους πουλάω τίποτα. Λέω σε αυτούς τους υποψήφιους πελάτες ότι τα έχουν καπαρώσει άλλοι. Μερικές φορές δεν έχω να πληρώσω τον τεχνίτη που τα αναπαλαιώνει. Δεν θέλω όμως να καταλήξουν έξι superleggera του Gio Ponti στην τραπεζαρία ενός κακόγουστου επιδεικτικού νεόπλουτου, που ο διακοσμητής του αποφάσισε το καθιστικό του πελάτη του να αποκτήσει μια trendy vintage πατίνα. Δεν θέλω να πουλήσω καμία από τις αγαπημένες μου υπερήλικες plastic chairs των Eams, για να χουζουρέψουν κώλοι πλαδαροί που ανήκουν σε σώματα που διαθέτουν χέρια που δοκιμάζουν ζώνες με τεράστια λογότυπα. Μέχρι και ο Hermes έπεσε στο χαντάκι της εμπορικότητας και τους πουλάει αβέρτα»... αγαπημένο μου play mobile θέλω να είσαι πάντα δυνατό και να έχεις ορθή κρίση.

Pablo Picasso said, «If there is something to steal, I steal it!». Το θέμα είναι ότι η Winona Ryder αυτά έκανε και κατέστρεψε την καριέρα της, γιαυτό δεν σας το προτείνω.

«Η ευτυχία τελικά δεν είναι αγώνας, είναι απλά η μετάφραση όσων έχεις. Μπορεί να είναι ύβρις το να λες πως τα έχεις όλα στη ζωή γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν σχεδόν τίποτε απ΄ όσα κρατάς εσύ σφιχτά. Για τον ίδιο ακριβώς όμως λόγο είναι ύβρις να μην εκτιμάς αυτά που σε περιτριγυρίζουν και σε αγκαλιάζουν με τόση στοργή σε όλη σου τη ζωή»… Ακόμα με εντυπωσιάζει και ας το είπε άλλος και ας είναι τόσο διφορούμενο που ακόμα αναλύεται (διαβάστε το ξανά και θα καταλάβετε).

Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο. Πάω για ένα ποτάκι αν και τα ΠΣΚ δεν κάνω πια εξόδους και γενικά έχω μια διάθεση για επιστροφή στο σπίτι. Να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε και να δείτε το ουράνιο τόξο. Αν δεν το δείτε, να πάτε μια βόλτα στον προφήτη Ηλία που δε ξέρω κατά που πέφτει...έφυγα γιατί έχω αργήσει.

ΡΑΓΚΟΥΤΣΑΡΙΑ 2011 (10/01/2011)

2011-01-10T20:45:00.017+02:00

1/1/2011 Barbies & Budhas

2011-01-01T14:33:00.010+02:00

Έκανα ρεβεγιόν στο σπίτι μιας αγαπημένης φίλης που η σύνθεση των καλεσμένων ήταν το ιδανικό mix & much χαρακτήρων και ιδιοτήτων. Απίστευτο είναι ότι το «δέσιμο» του κόσμου ήταν καταπληκτικό, η αλήθεια είναι ότι η Α. είναι ιέρεια του τέλειου casting. Από την άλλη, ποτέ δεν καλεί ανθρώπους που δεν σέβεται, δεν είναι φίλοι της η δεν εκτιμάει. Συνομιλούσαν λοιπόν, η χόρευαν παρέα, στυλίστες, εκδότες, πολιτικοί, ηθοποιοί, art directors, ενδυματολόγοι, φωτογράφοι, τριαντάρηδες με εξηντάρηδες, καλλιτέχνες με επιχειρηματίες, συνθέτες με σκηνοθέτες. Δεν κατάφερα λόγω χαμηλού φωτισμού να φωτογραφίσω τα παπούτσια των κοριτσιών. Έκαναν παρέλαση τα πιο φετιχιστικά δωδεκάποντα της αγοράς και εγώ δεν μπορούσα να τα φωτογραφήσω. Η νέα χρονιά μπήκε όμορφα και με δύο εικόνες που λάτρεψα και με έβαλαν σε σκέψεις. Τελευταία προσθήκη στη διακόσμηση του σπιτιού της φίλης μου ήταν δύο βιτρίνες. Δύο βιτρίνες γυάλινες, αριστερά και δεξιά από το τζάκι. Στη μία, δεκάδες Barbie (οι περισσότερες συλλεκτικές) από την απίστευτη συλλογή της. Στην άλλη, αμέτρητοι υπέροχοι Βούδες από ταξίδια στη άπω ανατολή. Δεν έχουν μια καταπληκτική συνομιλία αυτές οι δύο βιτρίνες μεταξύ τους; Φαντάστηκα ότι είχαν καλέσει το life style και τη θρησκεία σε μια κόντρα στην τηλεόραση αλλά, αντί να βριστούν φλέρταραν μεταξύ τους. Isn’t it fantastic?

wrong stories !!!

2010-12-31T10:30:00.007+02:00

Ώστε λοιπόν αυτό ήτανε. Πάει και αυτή η χρονιά. Φεύγει και αφήνει πίσω της συντρίμμια, ταλαιπωρημένους και αγρίμια. Ναι ναι αγρίμια, καλά το διαβάσατε. Αν και για την κινηματογραφική της εκδοχή θα έπρεπε να επιστρατεύσουν τον Σταμάτη Γαρδέλη και τον συμπαθέστατο οδοστρωτήρα Στήβ Ντούζο, τελικά επελέγην εγώ. Nαί, είμαι ο ιδανικότερος πρωταγωνιστής για τον δυσκολότατο ρόλο του αγριμιού. Είμαι ένα αγρίμι γκρκρκγρ …αυτό το τελευταίο μου θύμισε μια συμμαθήτρια μου που την έλεγαν Αγριμάκη. Χέι συμμαθήτρια αν με διαβάζεις στείλε μήνυμα.

Είμαι αγρίμι γιατί… τα έχω πάρει. Γενικά όταν τα πάρω γίνομαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Να τα σπάσω όλα θέλω. Όσο πιο design το σπάσιμο τόσο πιο πολύ ξεσπάω. Δώσε μου καρέκλα των Eams να την κάνω καυσόξυλο και αμέσως ξεθυμαίνω. Όχι δεν σέβομαι το design- αν πραγματικά αναρωτιέστε- το αγαπάω τρελά και θέλω και αυτό να με ποθεί. Όταν αρχίσω να το σέβομαι θα έχουν τελειώσει όλα μεταξύ μας… Θέλω όμως να αρχίσω και τις λεκτικές επιθέσεις (ακόμα χειρότερο), που ορισμένους τους κάνουν να κλαίνε και άλλους τους φτάνουν λίγο πριν την δολοφονία (μου). Δεν είμαι άδικος η έτσι θέλω να πιστεύω. Αυτή η χρονιά όμως ήταν για μένα, μια χρονιά προσπάθειας. Τι εννοώ; Εννοώ ότι αφέθηκα στη δίνη του socializing για πρώτη φορά στη ζωή μου και βέβαια, στα πλαίσια που εγώ άντεχα να κινηθώ.Αλλά παρασύρθηκα τελικά, περπάτησα λίγο πιο έξω από τα όρια που τοποθέτησα και τώρα χτυπάω το απίστευτα όμορφο κεφάλι μου στον τοίχο του τεράστιου διαμερίσματος μου (?) και καλά να πάθω. «Ρε φίλε τι θες τα πολλά πολλά αφού δεν έχεις την πάστα του κοινωνικού» είπα στον εαυτό μου, αλλά να πού είχα μουλαρώσει και νόμιζα ότι η πάστα και η οδοντόπαστα είναι το ίδιο. Όχι έλεγα, φέτος θα σταματήσω να είμαι μουντρούχος. Όλο design, γραμματοσειρές, ατελείωτες ώρες στα στούντιο, εκθέσεις , διάβασμα, δουλειά και οι τρεις μόνιμοι φίλοι. Νο no no, θα αφήσω τον κόσμο να έρθει προς εμένα. Το είπε ο Χριστός αλλά και ο Χρήστος ο πατωματζής μου που είναι συμπαθέστατος ο άτιμος. Ντουγρού λοιπόν στην παρλαπίπα και να …οι νέοι φίλοι, τα τηλέφωνα, τα μωρό μου χαθήκαμε, τα έλα τώωωωρα γιατί εξαφανίστηκες, τα όμως γλυκέ μου έλα απόψε στο πέρλα ραχούλα, που μόλις άνοιξε γιατί μου έχεις λείψει. Λέω και εγώ δε μπορεί, να που ήμουν μόνο γκρινιάρης και απρόσιτος ο απαράδεκτος. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, included κάποιων που πρόλαβα να τους θεωρήσω πολύ δικούς μου (είμαι λίγο αυθόρμητος) σε χρόνο ντε τε, «είναι κανονικοί άνθρωποι και μάλλον εσύ ήσουν ο περίεργος». Μπορεί κάπου να είχα δίκιο, αλλά...

Μιλάμε για πολύ φελοθύελλα φίλε μου. Τόση βαριεστιμάρα, τόση μπάκ θόουτ όπως θα έλεγε και ο Πρόβατος δεν την άντεξα. Άσε που ο Ephemeron θα έβρισκε τους νόμους που στην Ελλάδα προστατεύουν τους φελλούς και τα οικονομικά τους συμφέροντα. Το απίστευτο είναι ότι θα είχε δίκιο.

Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω ρότα και να επανέλθω στα γνωστά μου λημέρια –πλαίσια.

Όχι δεν μπορώ να είμαι αξιαγάπητος όπως το καταφέρνει ο Hug Ούτε που ξέρω να ψήσω ένα cup cake με γλάσο όπως η Fevis που με απειλεί με Λονδίνο τελευταία και καλά κάνει. Αλλά σίγουρα θα είμαι ο εαυτός μου. Εδώ που τα λέμε η Αkanοnisti θα μπορούσε να είναι η σκηνοθέτης της ταινίας, αλλά φοβάμαι ότι θα μας εγκατέλειπε στη μέση για μια πορεία με 7 λεχρίτες (είναι παρορμητική και γι’ αυτό την αγαπώ). Παρακαλώ, όσοι (σας το έχω δείξει με τον τρόπο μου) καταλαβαίνετε ότι είστε λίγο αλεξιπτωτιστές προσδεθείτε. Αλλάζει πορεία το αεροσκάφος και σας πάμε προς Σούλι μεριά, που… σας ταιριάζει for sure. Μόλις ο κυβερνήτης δώσει το ok, λύστε τη ζώνη σας και πηδήξτε στο κενό, μπορεί και να ΣΩΘΕΙΤΕ, πιστέψτε με.

Για να μη γκρινιάζω μόνο, ομολογώ ότι η χρονιά είχε και μερικά πολύ καλά εκτός από τα πολύ κακά της. Ένα εστιατόριο που ανακαίνισα, μια πρόταση πριν μερικές μέρες για μια συνεργασία που με τιμάει πολύ, μερικά πολύ δυνατά εξώφυλλα (όχι με τη φάτσα μου ρε γαμώτο), κάτι σπεσιαλιτέ που εφηύρα και δικαίως με τοποθετούν στους υπό εξαφάνιση Master Chef (χαχα). Τελικά οι τρεις πολύ αγαπημένοι μου φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, μάλλον μου προσθέτουν μια robe de chambre αλεξίσφαιρη και με καθιστούν uncrackable στα πεσίματα. Εύχομαι καλή Χρονιά και αγάπη (πάνω απ’ όλα) σε όλους του φίλους. Love –Peace- Joy. Σας αγαπώ όλους Scatter, Asteroid, bear, man in London, belladonna, mahler, blueprints, αχτιδα,WHITE SNOWμε κεφαλαία, Eλα (gg) και Αυτος ο μυστήριος Σας αγαπώ και... πάω για ύπνο…Αν ξέχασα κάποιον θα επανέλθω με ποστ αφιερωμένο.Καλή χρονιά να έχουμε.

GIRLS IN ACTION AND A SUPER STYLISH BOY

2010-12-28T21:54:00.010+02:00

Στή μέση των εορτών 27/12/2010

2010-12-27T14:51:00.005+02:00

"'Οποιος βλέπει πάντα, όλα τα ζωντανά όντα σαν πνευματικούς σπινθήρες, που είναι ίδιοι σε ποιότητα με τον Κύριο, γίνεται ένας πραγματικός γνώστης τών πραγμάτων. Τι μπορεί τότε να είναι γι αυτόν το άγχος ή η πλάνη;"

Έλα μου ντε βρε κε Κρίσνα μου, αλλά δεν είναι και εύκολο...νομίζω.

STRANGE PICTURES 26/12/2010

2010-12-26T21:10:00.005+02:00

Βουνά από θαλασσινά στην Αλεξάνδρεια.

Sashimi με αρωματικά χόρτα στο καταπληκτικό UMU στο Λονδίνο

To τέλος από ένα φαγοπότι.

Ο φυλακισμένος Τεν τεν στο γραφείο μου.

Παστά ψάρια στην αγορά του Ασουάν.

Γάτες σε ένα δρομάκι στο Κάιρο.

Still life για το Βήμα Deco πριν από δύο Χριστούγεννα.

CHRISTMAS MOOD 25/12/2010

2010-12-25T00:24:00.009+02:00

Christmas spirit Παρασκευή 24 Δεκ. 2010

2010-12-24T11:53:00.006+02:00

Πέρασε από το υπνοδωμάτιο και βγήκε στο μπαλκόνι.
Κοίταξε τα δέντρα στον κήπο και εξαφανίστηκε στον αέρα.
Όπως καταλαβαίνετε με επισκεύθηκε το πνεύμα των Χριστουγέννων.
Εύχομαι καλά Χριστούγεννα με αγάπη υγεία και χαρά.
Το γέλιο ομορφαίνει τη ζωή.
Προσοχή: o συντηρητισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία.

STRIKE A POSE 23/12/2010

2010-12-23T00:16:00.016+02:00

the broken flamenco doll. Alexandras ave.

miss E. with a very red belt and lips.

miss A. wears an amazing, huge silky rose.

my sweet M. and her street chic one button coat.

...a strange tree in front of my door.

THE IVY Κυριακή 19/12/2010

2010-12-19T16:49:00.007+02:00

όχι άλλη βία πέμπτη 16/12/2010

2010-12-16T21:57:00.006+02:00

Τα χθεσινά γεγονότα με τρόμαξαν. Η βία είναι η πιο ανήθικη πράξη του ανθρώπου. Η βία γεννάει βία. Η βία δεν μπορεί να δώσει λύσεις. Ακόμα και όταν νομίζουμε ότι δίνει, δεν περνάει πολύς καιρός για να καταλάβουμε ότι κάναμε λάθος. Η βία δίνει λύσεις όπως τα ισχυρά αντιβιοτικά που καταστρέφουν τον οργανισμό μας κάνοντας καλά μόνο την γρίπη, που συνήθως επανακάμπτει δριμύτερη. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που σκέφτομαι τη μετανάστευση. Αυτό το κράτος τρώει τα παιδιά του. Δημιουργεί μίση, αντιπαλότητες, δολοφόνους και θύματα. Μακάρι να μη συμβούν χειρότερα.

Το ουράνιο τόξο,Τρίτη 14/12/2010

2010-12-14T21:33:00.004+02:00

Προσπαθώ εδώ και πολύ ώρα να γράψω. Όλο και πιο αραιά τα καταφέρνω. Είναι δύσκολες μέρες και τα κέφια μου έχουν ακουμπήσει το πάτωμα. Φυσικά και είμαι ο πιο γελαστός απ΄ όλους και πάντα έτοιμος να δώσω λύσεις σε προβλήματα φίλων και ανθρώπων που αγαπώ. Αλλά να, μερικές φορές με πιάνουν οι κλειστές μου και δεν μπορώ να ούτε να ακούσω ούτε να πώ λέξη. Πέρασα μια χρονιά που ήρθαν τα πάνω κάτω και μόνιμα προσπαθούσα να δω από την πίσω πλευρά. Υπήρχε πάντα κρυμμένο ένα ουράνιο τόξο να μου χαμογελάει και να με κάνει να νοιώθω παιδί. Μην φαντασθείτε ότι ήταν μια εύκολη ιστορία, είμαι ένας αρκετά έξυπνος άνθρωπος και αυτό ήταν το παιχνίδι μου, ένα παιχνίδι με εμένα τον ίδιο και με τις αντοχές μου. Αλλά να, το ουράνιο τόξο μου εξαφανίστηκε. Κάποιος το έκλεψε να το πουλήσει σε άλλες αγορές με περισσότερα χρήματα. Ας είναι. Θα αγοράσω ακριλικά χρώματα που δεν λιώνουν στη βροχή και θα ζωγραφίσω ένα στον τοίχο του μπαλκονιού μου. Μερικές φορές είναι καλύτερα να παίζουμε με τα «δύσκολα» αντί να τα αφήνουμε να μας κυβερνήσουν. Συγγνώμη που έκλεισα σήμερα το τηλέφωνο μου αλλά ήρθε η ώρα να κάνω ένα reboot.

Αλήθεια, που εξαφανίστηκε(ς) ;

Χιόνι έξω, ζέστη μέσα. Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010

2010-12-11T17:13:00.009+02:00

Έξω χιονίζει και δυστυχώς έχω κατεβάσει τις τέντες για να προστατέψω τα λουλούδια μου, οπότε βλέπω το χιόνι από μια χαραμάδα. Η αγάπη κάνει θυσίες, έτσι δεν είναι ; Πέρασα μια πολύ ωραία εβδομάδα και μοιάζει απίστευτο που κρατάω ακόμα μετά από ένα μήνα, σωστές δια(σ)τροφικές συνήθειες και δεν μου κάνει καθόλου δύσκολο πια, αντίθετα. Φανταστείτε ότι έτσι και πιω ένα βράδυ δύο- τρία ποτάκια και τσιμπήσω τίποτε που δεν το βρίσκω πολύ υγιεινό, την άλλη μέρα το μενού έχει μόνο λοτούς και χυμό από καρότα άντε και καμιά μπανάνα στα τρελά κέφια.

Την Κυριακή που πέρασε έκανα ένα πάρτι στο The Ivy της Λ. Κηφισίας. Την προηγούμενη μέρα είχα ολοκληρώσει την ανακαίνιση του εστιατορίου και την επομένη είχα στο lounge του ημιώροφου το κάλεσμα για την ονομαστική μου εορτή. Καταλαβαίνετε το άγχος και τον εκνευρισμό που είχα. Θύμα του εκνευρισμού μου ο φίλος μου και ιδιοκτήτης του εστιατορίου Κώστας, με την παρουσία και της γυναίκας του που με κοίταζε έτοιμη να βάλει τα γέλια με τον πανικό μου.

Το βράδυ της γιορτής όμως αισθάνθηκα πολύ καλά, ο χώρος ήταν πολύ όμορφος οι μπουκιές που βγάλαμε άρεσαν πολύ, τα dry martinis ήταν όσο έπρεπε δυνατά και ο κόσμος πέρναγε πολύ ωραία, το έλεγαν και το ξανάλεγαν. Πολλά θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Η αλήθεια είναι ότι το μαγαζί έχει γίνει πολύ όμορφο και όλοι λένε πολύ καλά λόγια και πάει και σφαίρα.

Να πάτε να το δείτε. Και το πρωί είναι ωραία για καφέ και σαντουιτσάκια η το μεσημέρι για ελαφρύ φαγητό. Τη μέρα φαίνονται και τα χρώματα τέλεια.

Σήμερα έχω προετοιμασία για το αυριανό casual δείπνο που έχω εδώ στο σπίτι σε έξι φίλους. Τρία ζευγάρια (δύο στρέιτ ένα γκέι) και εγώ ο αιώνιος μπακούρης χαχαχαχα. Θα ετοιμάσω μίνι μπουκιές τύπου τάπας, με Τάι και Ινδικές επιρροές για αρχή και ινδικό για το κύριο. Αλλά δεν μπορώ να σας πω περισσότερα γιατί θέλω να τους κάνω έκπληξη. Σήμερα ήρθαν και τα κρασιά από το Wine Garage, χθες η Νανά με βοήθησε με το σούπερ μάρκετ (την ευχή μου και με ένα καλό παιδί) όλα τέλεια. Αγόρασα και μια σειρά από καλά ποτήρια κρασιού γιατί σήμερα ανακάλυψα ότι έχουν μείνει μόνο δύο για άσπρο κρασί μια και τα υπόλοιπα έχουν αποδημήσει σε νεροχύτη και πλυντήριο. Το μενού του αυριανού δείπνου θα σας το αποκαλύψω σε επόμενο ποστ, αλλά θα σας δείξω και φωτό από το The Ivy που θα έχουν έρθει στα χέρια μου.

Τι άλλο έκανα εεεεε, α ναι. Πήγα στο θέατρο και είδα «το γάλα», φέτος παίζει και ο φίλος μου ο Βασίλης Παλαιολόγος. Εξαιρετική παράσταση και με φοβερές ερμηνείες. Αν και σε πιάνει η ψυχή σου και βάζεις τα κλάματα (εκτός άλλων σκηνών) εκεί που έχει πεθάνει η μάννα Άννα Βαγενά και ο μεγάλος γιος (Βασίλης) στέλνει τον μικρό και ψυχασθενή (Δημήτρης Πατσής) στο ψυχιατρείο μετά μια απόπειρα βιασμού της αρραβωνιαστικιάς του πρώτου (Ηλιάνα Αραβή). Να πάτε αξίζει τον κόπο, και μετά να κάτσετε για φαγητό στο εστιατοριάκι του θεάτρου που έχει πολύ ωραία πιάτα Ελληνικής κουζίνας και σούπερ ατμόσφαιρα σαν παλιό σπίτι.

Χθές, πήγα σε μια μουσική βραδιά με την λατρεμένη μου Νένα Βενετσάνου στον Εύμαρο, 210 6207824. Πρόκειται για ένα πολιτιστικό σύλλογο που διοργανώνει από βραδιές με αρχαία κουζίνα έως εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας. Μπορείτε να γίνεται και μέλος με μια μικρή συνδρομή. Σήμερα, επειδή είμαι και του αλωνιού και του σαλονιού λέω να αλητέψω, αλλά με μέτρο, γιατί αύριο έχω και πολύ μαγείρεμα. Καλό βράδυ Σαββάτου και όσο αλήτικο η κυριλέ η αγαπησιάρικο η σέξυ, η μοναχικό θέλετε να είναι.

Φιλιά σε όλους.

ΥΓ. όση ώρα γράφω αυτό το κείμενο, μυρίζω καφέ και μπαχαρικά από το κερί της nespresso (απίστευτα κεριά) και σκέφτομαι ότι η ζωή είναι ωραία αν και δύσκολη μερικές φορές η π……..α.

Little bit of this, a little bit of that.

2010-12-05T00:46:00.006+02:00

Η όψη του γραφείου μου που μοιάζει με την δομή του σημερινού πόστ.

Το ριζότο με τα άγρια μανιτάρια.

Η σούπα με miso paste που μου αρέσει πολύ και είναι πανεύκολη στην παρασκευή της.

Τι είναι εκείνο που κάνει δύο ανθρώπους που μόλις γνωρίστηκαν, να αισθάνονται εκείνη τη στιγμή ότι ο χρόνος πάγωσε. Και ναι, μετά από λίγο αρχίζουν πάλι τα λεπτά να κυλάνε αλλά σε ένα νέο σύμπαν σχεδιασμένο ειδικά για εκείνους.

Πώς γίνεται, εκείνος να μην μπορεί λεπτό μακριά της ενώ εκείνη να μην αντέχει ούτε λεπτό κοντά του.

Αναρωτιέμαι τι κάνει δύο ανθρώπους που δείχνουν να ταιριάζουν σε πολλά πράγματα και περνάνε ωραίες στιγμές με γέλια και κουβέντες να αποφεύγουν να συναντιούνται.

Στο χθεσινό φύλλο των Financial Times είχε ένθετο το How to spend it. Πρόκειται για μια πολύ καλή έκδοση που πρεσβεύει ακριβώς αυτό που ο τίτλος της δηλώνει. Αναρωτήθηκα λοιπόν μεταξύ πολλών άλλων, γιατί ανοίγει σε ένα σχεδόν κατεστραμμένο οικονομικά Dubai άλλο ένα (λίγο περισσότερο από πανάκριβο) resort, της πολυτελούς αλυσίδας One and Only.

Που χρωστάμε, ποιοι είναι οι δανειστές, που βρίσκονται τα χρήματα, ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος των εταιρειών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας ενός Έθνους, που κατοικοεδρεύουν οι χρηματαγορές, τι είναι ακριβώς η χρηματαγορά.

Έκανα 3 μέρες ξηρασία. Δεν έφαγα δηλαδή ούτε ήπια τίποτα.Ομολογώ ότι ήταν αρκετά οδυνηρό Μετά για μια εβδομάδα έτρωγα μόνο φρούτα. Μετά άρχισα να τρώω και καμιά βραστή πατάτα. Πέρασαν δεκαπέντε ημέρες και έχασα κάποια κιλά είναι αλήθεια. Ρωτάω λοιπόν ένα πρωί μια φίλη μετά από αυτή την τυραννία «πώς φαίνομαι έχασα αρκετά;» και η απάντηση ήταν σφαλιάρα εν αιθρία. «Οκ, κάτι φαίνεται, αλλά θες κι άλλο», λες και ζήτησα τη γνώμη της διαιτολόγου. Άντε παράτα μας. Βγήκα λοιπόν και εγώ το βράδυ ήπια τρεις βότκες να μου φύγει το στερητικό σύνδρομο και την «έπεσα» κάπου που μάλλον δεν έπρεπε, αλλά πέρασα τέλεια. Την άλλη μέρα έκανα σταφυλοθεραπεία.

Έλαβα απίστευτα πολλά μηνύματα, mail και τηλέφωνα ευχητήρια, που πραγματικά με γέμισαν χαρά. Μια ευχή όμως από κάποιο πρόσωπο που περίμενα πολύ δεν ήρθε. Ίσως να το ξέχασε.

Σήμερα το μενού είχε: Κόκκινο whole grain bio ρύζι σε μορφή ριζότου, με άγρια μανιτάρια από την Καστοριά και σούπα miso με τα προαναφερθέντα σούπερ μανιτάρια.

Pre Christmas mood 24/11/2010

2010-11-24T01:02:00.005+02:00

Πολλά θέματα στο μικρό μας Βαλκανικό τσίρκο. Από τη μια τα επερχόμενα νέα μέτρα, από την άλλη η δυσαρέσκεια του κόσμου, οδήγησαν αμετάκλητα το ηθικό των περισσοτέρων στην περιοχή του ναδίρ. Εγώ από την άλλη, δεν είμαι στα πιο τρελά μου κέφια αλλά και χάλια δεν είμαι. Οκ, δε θα πάω στο Λονδίνο. Πέταγα ανήμερα της γιορτής μου στις 26, μεθαύριο δηλαδή. Όμως, ανειλημμένες επαγγελματικές υποχρεώσεις με ανάγκασαν να το ακυρώσω και να το μεταφέρω για αρκετά αργότερα, παρ’ όλα αυτά δε θα σκάσω. Υπάρχουν τόσα πολλά και μεγάλα πράγματα για να σκάμε που το συγκεκριμένο νομίζω ότι στερείται όγκου. Έχω μια περίεργη αισιοδοξία ξέρετε, νομίζω ότι θα γίνει ένα θαύμα, καλή ώρα όπως στις Δημοτικές και θα αρχίσει το πράγμα να προχωράει. Από την άλλη προτιμώ να είμαι (έστω και με το ζόρι) αισιόδοξος παρά να μου φταίνε όλοι και όλα και να κυκλοφορώ με τα μούτρα στο πάτωμα δηλώνοντας περισπούδαστα «αυτό ήταν κλείνει το κράτος».

Είδα μια συνέντευξη προχθές στην ΕΡΤ. Ρώτησαν τον φίλο μου Κώστα Λάκη στην εκπομπή «Αυτοί που πήραν τα βουνά», αν είναι πλούσιος και έφτιαξε αυτόν τον ξενώνα στο βουνό, αφήνοντας την εξαιρετικά επιτυχημένη του πορεία στην Αθήνα ως διαφημιστής. Φυσικά η απάντηση ήταν αρνητική. Όχι, δεν είναι πλούσιος απλά πήρε μια απόφαση ζωής. Η αλήθεια είναι, ότι ταλανίζετε από την αγωνία αν θα προχωρήσει οικονομικά το εγχείρημα του και δεν θα αναγκαστεί πάλι να αλλάξει πλεύση. Θέλω να πω, ότι μερικές φορές αρκεί να είμαστε λίγο πιο αισιόδοξοι και αρκετά πιο τολμηροί και όλο και κάτι θα καταφέρουμε.

Σκέφτομαι να μη κάνω κανένα ταξίδι τις γιορτές που έρχονται. Αν και σχεδόν κάθε χρόνο, φεύγω σ’ άλλη γη και σ’ άλλα μέρη, εφέτος θέλω να κάνω παρέα στην Αθήνα. Να περπατήσω στην Ερμού, στο Κολωνάκι, στο city link, να πάρω στολίδια για το σπίτι από αυτά τα κιτς μαγαζιά που ανοίγουν για ένα μήνα κάθε χρόνο και μου δημιουργούν μια σχεδόν παιδική χαρά. Πιστεύω, ότι με ότι τρόπο μπορεί ο καθένας, πρέπει να δώσουμε ζωή σε αυτή την πόλη γιατί μοιάζει να αργοπεθαίνει και εμείς να την κοιτάμε με απάθεια. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την ερημιά της σκουφά τα απογεύματα της Κυριακής. Πριν από πέντε-έξι χρόνια τα μεσημέρια της Κυριακής με έβρισκαν με την παρέα μου να τσιμπολογάμε στα στέκια της και μετά να την αράζουμε για ποτό μέχρι αργά το βράδυ, λύνοντας τα άλυτα. Ξέρετε, ποιος με ποια, ποιος με ποιον, ποια με τον ξάδερφο του Κώστα, ποιος με την θεία Ματούλα αλλά και όποιο άλλο εξίσου σοβαρό θέμα είχε προκύψει εκείνες τις ημέρες, ανακατεμένο με πολιτικά, με ατελείωτες συζητήσεις για τα περιοδικά και γέλια, πολλά γέλια. Το σκουφάκι, πρέπει να βαρέθηκε να βλέπει το Γιώργο, εμένα, τη Νάνση και 4-5 guests κάθε φορά, με μια βότκα στο χέρι να μιλάμε ατελείωτα, καταναλώνοντας τόνους φιστίκια και πατατάκια. Στο Tribeca έχω ανεβάσει χορεύοντας την ανιψιά μου (μαζί με εμένα) με τα δωδεκάποντα στιλέτα της στον καναπέ, μια μέρα πριν κλείσει για ανακαίνιση για να τον πετάξουμε χαλασμένο. Ήταν τότε που ο Βασίλης άνοιξε εκείνο το ανεκδιήγητο μαγαζί (συγγνώμη Βασίλη) που το έλεγαν «Βρακί» και πούλαγε εσώρουχα. Ο δρόμος ήταν γεμάτος ζωή όλη μέρα και ότι συνέβαινε εκεί γίνονταν αμέσως θέμα συζήτησης στο βραδινό μας ποτό. Τώρα, περνάς και νομίζεις ότι βρίσκεσαι στην έρημη πόλη και σε πιάνει η ψυχή σου. Άνοιξαν εν τω μεταξύ και κάτι άλλα μπαράκια που έχουν ένα attitude παραλίας και το σκηνικό (ήταν που ήταν δράμα) έγινε σκέτη τραγωδία. Όλα αυτά φυσικά ξεκίνησαν μετά την μεταφορά του εμπορικού κέντρου προς το σύνταγμα. Ήταν η κίνηση που ομόρφυνε την Βουκουρεστίου και όλο το τετράγωνο που φιλοξενεί το Attica αλλά, έδωσε μια κλωτσιά στο κολωνάκι και στα καταστήματα του. Γι’ αυτό σας λέω, αυτές τις γιορτές θα μαζέψω την παρέα και θα κόψω βόλτες στο Κολωνάκι στα παλιά μου στέκια. Μετά θα πιω καφέ στο Φίλιον με εφημερίδες και περιοδικά ίσως χαζέψω καμιά έκθεση στο Μουσείο Γουλανδρή και θα κατηφορίσω προς Σύνταγμα για να πιω ένα proseco στο Clemente.Το βραδάκι θα ανηφορίσω πάλι με προορισμό τη Scala Vinoteca στο 50 της οδού Σίνα η το Π Βox του Χριστόφορου Πέσκια στο ξενοδοχείο Periscope της Χάριτος, αν έχει ανοίξει μέχρι τις γιορτές. Νομίζω ότι η Αθήνα έχει ανάγκη από λίγα χάδια.

Η πόλη αυτή δεν αντέχει άλλο να της επιτίθενται.

Από αλλού ξεκίνησα και άλλού το έφτασα, πάω για ύπνο γιατί στο τέλος θα σας μιλήσω για την εξαφάνιση της καφέ αρκούδας.

Tο τραγουδάκι άσχετο αλλά μου αρέσει γιατί είναι αρκετά funk.

Εκλογές, μαγειρική και τα παπούτσια των κοριτσιών στη δουλειά. Κυριακή 14/11/2010 Στήν αναμονή για το θαύμα.

2010-11-14T16:37:00.015+02:00

Aν και πιστός του Χάρε Κρίσνα και της υπέρτατης σοφίας του, παρακαλώ τον Χριστό να κάνει ένα θαύμα και να με συγχωρέσει που αλλαξοπίστησα πριν από πολλά χρόνια. Ας στείλει για πάντα τον Κακλαμάνη και τον Ψινάκη στις πίστες των ξενυχτάδικων της κόλασης, που θα την καταβρούνε ούτως η άλλως. Βοήθεια ρε Χριστέ κοίτα λίγο το ποίμνιο σου που το βάρεσε η μαλακία στο κεφάλι και νομίζει ότι η ψήφος είναι γαρύφαλλα. Περιμένοντας το θαύμα είπα να μαγειρέψω κάτι νόστιμο και υγιεινό και παράλληλα να κατεβάσω από το i phone μου, διάφορα ενσταντανέ που απαθανάτισα τις τελευταίες μέρες. Πρέπει να ομολογήσω ότι ενώ πέρασα τέσσερις εβδομάδες ιδιαίτερα κουραστικές και με πολλά ξενύχτια είμαι τόσο ευχαριστημένος από το δημιουργικό αποτέλεσμα που την κούραση μου αντισταθμίζει μια διαβολεμένη χαρά. Αν γίνει και κάποιο θαύμα με τις δημοτικές τότε όλα θα μοιάζουν μια χαρά. Δεν σας κρύβω ότι στεναχωριέμαι λίγο τελευταία από την αμετροεπή συμπεριφορά φίλων που εκτιμώ πολύ, αλλά μοιάζουν να κάνουν μια αγωνιώδη προσπάθεια για να δείξουν πολύ νεότεροι, πολύ σέξι, πολύ ενδιαφέροντες και δυστυχώς μόνο να εκτίθενται καταφέρνουν. Αλλά νο μουρμούρ ενιμόρ, ας περάσουμε στο ψητό που στην δική μας περίπτωση είναι ένα βιολογικής εκτροφής κοτόπουλο κατσαρόλας. Θα το συνοδεύσουμε με κινόα , ένα δημητριακό που μοιάζει με κους κους αλλά στερείται γλουτένης, που θα το βρείτε σε καταστήματα με υγιεινές τροφές. Θα το βράσουμε στο ζουμί του κοτόπουλου σε σιγανή φωτιά και με μπόλικο βασιλικό και ξύσμα λεμονιού που θα προσθέσουμε στο τέλος.

Το κοτόπουλο Αφού το ξεπετσιάσουμε και το ζεματίσουμε για λίγα λεπτά σε καυτό νερό που μετά θα πετάξουμε, το βάζουμε κομμένο σε μερίδες σε μια κατσαρόλα. Ρίχνουμε νερό μέχρι να το σκεπάσει οριακά και προσθέτουμε μια γερή δόση καλού κάρυ. Μόλις πάρει βράση το χαμηλώνουμε στο πέντε και ρίχνουμε λίγη ρίγανη και αλάτι. Βράζουμε μέχρι να κόβεται εύκολα με το πιρούνι και δέκα λεπτά πριν το κατεβάσουμε προσθέτουμε λίγο λάδι, ξύσμα από ένα λεμόνι και το χυμό από το μισό. Με μια τρυπητή κουτάλα αφαιρούμε το κοτόπουλο και κρατάμε το καθαρό ζουμί. Αν δεν είναι καθαρό το περνάμε από μια σήτα.

…και η κινόα Αν έχουμε ένα μεγάλο ποτήρι ζωμό τότε ρίχνουμε περίπου 130-150 γραμμάρια κινόα, λίγες σταφίδες, λίγα κουκουνάρια και μόλις δοκιμάσουμε και δούμε ότι έχει αρχίσει να χυλώνει αλλά είναι λίγο κρατσανιστή ρίχνουμε μπόλικο ξύσμα λεμονιού, μια γενναία χούφτα φύλλα βασιλικού το σκεπάζουμε και σβήνουμε τη φωτιά. Το αφήνουμε να τραβήξει τα υγρά κάνα δεκάλεπτο.Ήπια ένα ποτηράκι κόκκινο κτήμα Μερκούρη αλλά θα τουs ταίριαζε καλύτερα ένα Αλσατικό Riesling.

Οι φωτό που ακολουθούν είναι ενσταντανέ από τα κορίτσια στο περιοδικό που συναγωνίζονται για τα παπούτσια τους. Δεν αναφέρω ονόματα για ευνόητους λόγους. Τις ευχαριστώ που δέχθηκαν να φωτογραφηθούν και μάλιστα με χαρά.

ο μαγικός ξενώνας του αγαπημένου μου φίλου Κώστα Λάκη 06/11/2010

2010-11-06T10:40:00.004+02:00

www.whitesnow17.blogspot.com

Madonna vs Gaga vs Cairo vs London etc 4/11/2010

2010-11-04T22:28:00.008+02:00

...ακολουθεί παλαιότερη ανάρτηση με αφαιρέσεις και προσθέσεις .

>Κάτι νύχτες σαν την σημερινή δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να είμαι λιπόθυμος από την κούραση αλλά ο ύπνος να κάνει ότι δεν με γνωρίζει. Επιστρατεύω συνήθως την δίψα μου για γνώση και διαβάζω ότι βρω. Aπό συμβουλές αδυνατίσματος στο internet μέχρι τα νέα για την Μαντόνα και την Γκάγκα, με ενδιαφέρουν όλα. Ενίοτε, βρίσκω πληροφορίες από blogs και sites που αφορούν τη δουλειά μου αλλά χαζεύω και ψηφιακά περιοδικά γιατί μου αρέσει να είμαι μοδάτος, ενημερωμένος και με άποψη (δεν κατάλαβα προς τι το γέλιο) . Το τριαντάλεπτο μάξιμουμ που η δίψα μου ξεδιψάει, όλα είναι οκ. Μετά όμως αρχίζουν τα διάφορα νευρικά του τύπου: Ποιος είμαι και που πάω, γιατί μεγαλώνω, γιατί περνάνε τα τεκνάκια δίπλα μου και εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι τι θα μαγειρέψω την Κυριακή που έχω καλέσει κάτι φίλους. Λες τελικά ο Γιωργάκης να τα καταφέρει να βγούμε από την κρίση η θα μας βάλει στο τούνελ χωρίς έξοδο; Mια φίλη που πάνε μαζί στο γυμναστήριο του Ηilton, μου είπε ότι τρέχει 45 λεπτά διάδρομο στο 12 σαν άλογο. Εγώ, ίσα που καταφέρνω το 40λεπτο (στο έξι) πριν μου έρθει ο στούμφος. Μερικές φορές δε, ομολογώ ότι στα τριάντα λεπτά έχω ήδη εγκαταλείψει. Λέτε γι’ αυτό να μην έγινα πρωθυπουργός;

Έχω πολύ δύσκολη μέρα αύριο και δυστυχώς δεν βλέπω να κοιμάμαι φυσιολογική ώρα, όση βαλεριάνα και να πιω. Άσε που πάνω από ορισμένη ποσότητα μέχρι και δηλητηρίαση (λέμε τώρα) μπορείς να πάθεις. Εκτός των παραπάνω, βρωμάει και σαν κλανιά κινέζου .
>Από αύριο λέω να ξεκινήσω μια δίαιτα βασισμένη στο γιαούρτι και στα βραστά κολοκύθια, αν δεν αδυνατίσω θα τα δοκιμάσω τηγανιτά με τζατζίκι που κάνει και πιο γευστικό.
>Επίσης θα βρω έναν ολιστικό γιατρό να διαβάζει την κόρη (του ματιού) και να σε γιατρεύει από την βαριεστιμάρα με ενεργειακές πέτρες. Αρκεί να μην στις πετάει. Όλοι σχεδόν οι γνωστοί μου ασχολούνται με κάτι τέτοια, εγώ που τα βαριέμαι τι κατάφερα;
>Λέω να αρχίσω επισκέψεις στο Χοιμέ που τιμάει τα λόγια του με πάθος η Fevis για να με μάθει να με αγαπάω τρελά. Ελπίζω να μην είναι γύρω στα τριάντα, μελαχρινός και baby face γιατί θα έχουμε δράματα. Ένας- δύο «ειδικοί», μου είπαν ότι αγαπάω μόνο τους άλλους και θεωρώ περιττό να αγαπάω εμένα και αυτό είναι πρόβλημα ψυχολογικό ...άκου τώρα.
>Σκέφτομαι ακόμα ότι το μπαλκόνι μου είναι μικρό και εγώ θέλω τουλάχιστον τα διπλά από τα λουλούδια και τα δέντρα που έχω και λέω μήπως αρχίζω να φυτεύω και στο παρκάκι έξω από την πολυκατοικία μου για να ικανοποιήσω αυτή την μανία για κηπουρική που έχω αποκτήσει τελευταία .
>Επίσης σκέφτομαι πολύ σοβαρά να πάω να ζήσω μεταξύ Καίρου και Λονδίνου με γερές δόσεις Νέας Υόρκης μια και είναι οι αγαπημένες μου πόλεις. Το μοναδικό μελανό σημείο είναι τα χρήματα, αν ανοίξω ένα λογαριασμό βοηθείας θα με συνδράμετε?

>Πάω να διαβάσω τα Αρχαία Απογεύματα του Νόρμαν Μαίηλερ (το προσπαθώ από την πρώτη φορά της ανάρτησης) μπας και κοιμηθώ. Αν δεν τα καταφέρω θα συνεχίσω το πόστ με συμβουλές ομορφιάς ,σωστού στάιλινγκ, αλλά και με προτάσεις για ξεκούραστα και αναζωογονητικά Σαββατοκύριακα σε day spa, στην πόλη του ποτέ ποτέ (ελπίζω να μην το πιστέψατε).

Από την παλαιότερη ανάρτηση έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, που τα βρήκα ανεπίκαιρα. Έτσι κι αλλιώς τότε με διάβαζαν πέντε άνθρωποι που μετά ζήταγαν χαρτζιλίκι χαχαχα και μια εξ’ αυτών ήταν η Fevis!!!

Night flight to Venus. 28/10/2010

2010-10-28T00:32:00.007+03:00

Ακούμπαγε στο πάσο της ρεσεψιόν γυρισμένος προς την είσοδο του ξενοδοχείου. Κοιτούσε την ομίχλη που απλωνόταν παντού.

«Ε, και τι να περιμένω, αναρωτήθηκε. Έζησα ατελείωτα λεπτά σε σκοτεινά δωμάτια με κομμένες ανάσες. Μερικές φορές χόρεψα με τη μουσική. Άλλες πάλι, ερωτεύθηκα παράφορα για δυο στιγμές που κράτησαν αιώνες. Έφυγα, αναζητώντας τον ήλιο. Γύρισα μια μέρα που έβρεχε ασταμάτητα, μόνο για να μη με δουν και ρωτάνε. Ποτέ δεν ζήτησα τίποτα περισσότερο, μόνο εκείνο που μπορούσα να αγοράσω. Με την αγάπη την πάτησα μερικές φορές. Την πάτησα, σε κάτι φωτεινά σπίτια, εκεί που ο ήλιος μπαίνει με δύναμη από το παράθυρο και καίει την πλάτη σκοτεινιάζοντας το πρόσωπο. Εκεί μπερδεύτηκα και πίστεψα ότι…»

Σταμάτησε να μιλάει και ένας ανεπαίσθητος λυγμός βγήκε από το λαρύγγι του. Πέρασαν δέκα ατελείωτα, ακίνητα, σιωπηλά λεπτά. Κανένας ήχος δεν ακούστηκε, τίποτα δεν κινήθηκε. Φόραγε ένα κασμιρένιο αγγλικού στυλ πουλόβερ σε καφέ και μπλε αποχρώσεις. Ένα τσόχινο γκρι σκούρο παντελόνι και κάτι καταγδαρμένα ταμπά χειροποίητα Church. Ξαφνικά, ίσιωσε το σώμα του και άρχισε να προχωράει προς την έξοδο. Πλησίαζε έξι, η ομίχλη είχε σχεδόν διαλυθεί και ένα γλυκό χάραμα μόλις είχε αρχίσει να βάφεται με φοβισμένα πορτοκαλιά χρώματα. Ο κύριος στη ρεσεψιόν έτρεξε να του δώσει την καπαρντίνα που είχε ξεχάσει στη μπερζέρα της εισόδου. Ο Νείλος ήταν ακίνητος λες και περίμενε τον ήλιο να τον ζωντανέψει.

Ήταν Δεκέμβριος, είχα φτάσει με την βραδινή πτήση στο Κάιρο. Εγώ, μόλις είχα μπει στο Hilton Nile και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας έφευγε. Ήταν γύρω στα 60 αλλά έμοιαζε πολύ νεώτερος. Μου είχε δώσει την εντύπωση Βρετανού αριστοκράτη. Μπορεί και να μην τα είπε όπως τα κατέγραψα αλλά τι σημασία έχει; Ήταν μια περίεργη πτήση θυμάμαι.

H Εβδομάδα που πέρασε, πρώτα λεπτά της Δευτέρας 25/10/2010

2010-10-24T23:46:00.011+03:00

Λέω να μη γράψω κάποια μίνι ιστορία σήμερα όπως κάνω τον τελευταίο καιρό. Θα καταγράψω λοιπόν τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση. Εκείνα που μου άρεσαν και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μία η περισσότερες από τις πέντε αισθήσεις μου, η εκείνα που με ενόχλησαν, την εβδομάδα που πέρασε.

Πήρα το Vogue Hommes International. Eίναι αφιερωμένο στις μεγαλύτερες ηλικίες και έχει ένα editorial του Mario Sorrenti με πρωταγωνιστή τον Iggy Pop που είναι φωτογραφημένος σχεδόν γυμνός. Η παρακμή του σώματος του αποτυπωμένη χωρίς κανένα ρετούς δεν ξενίζει κανέναν. Φοβερό τεύχος.

Πήγα στο μαγέρικο της Νάγιας, το απομεσήμερο του Σαββάτου. Πρόκειται για ένα λιλιπούτειο ταβερνάκι που βρίσκεται στην Καλλιθέα. Είχα ακούσει τόσο θεαματικά σχόλια που ήμουν σχεδόν έτοιμος να μου φταίνε όλα. Τρελάθηκα. Το απίστευτα νόστιμο και συναισθηματικό (έτσι χαρακτηρίζω τις γεύσεις που σε καθησυχάζουν) φαγητό, οι ανθρώπινες τιμές και η απίστευτη Νάγια με τη βοήθεια στη σάλα από τον Γιάννη με έκαναν να το ερωτευτώ. Να πάτε αλλά να ξέρετε ότι η Νάγια δε γουστάρει τους περίεργους και τους ξινούς. Τηλ.2109517230

Είδα λίγο πριν πάω για φαγητό στη Νάγια, τα καλύμματα για τις καρέκλες και τον καναπέ δείγμα, που θα μπουν στο εστιατόριο ενός φίλου και σχεδόν συγκινήθηκα από τη χαρά μου. Πως γίνεται να είμαι τόσο χαζοχαρούμενος στα…24 κανείς δεν ξέρει.

Πήγα με φίλους για φαγητό στην Παλιά αγορά στη Φιλοθέη. Δίπλα ακριβώς υπάρχει ένα μίνι μάρκετ που πουλάει από εφημερίδες μέχρι γάλατα. Έκπληξη το ράφι με τα βιολογικά και τα περίεργα σνακ. Τι bio μπάρες δημητριακών, τι gοji berries, τι bio ξηροί καρποί, όπως Λονδίνο σας λέω.

Έβγαλα εισιτήρια για να πάω Καστοριά. Πάω να δω τον αγαπημένο μου φίλο Κώστα που παράτησε τη διαφήμιση και έφτιαξε εκεί ένα ξενώνα. Είμαι πολύ χαρούμενος γι αυτό το ταξιδάκι.

Δεν αντέχω άλλο τις ειδήσεις. Νομίζω ότι οι πολιτικοί μας έχουν κάνει βουτιά στο λαϊκισμό. Είναι σχεδόν τρομακτικό το μέγεθος της μαλακίας που τους δέρνει.

Μια βροχή σαν υγρή πούδρα. Παρασκευή 22 Οκτωβρίου.

2010-10-22T00:27:00.008+03:00

Στην αρχή της Βασιλίσσης Σοφίας απέναντι από τον πύργο Αθηνών, υπάρχει ένα λιλιπούτειο παρκάκι. Μπορούν να τρέξουν ανέμελα τα σκυλιά στο γκαζόν του, να κοιμηθούν οι άστεγοι στα παγκάκια του και να περπατήσουν μια γρήγορη βόλτα όσοι μένουν τριγύρω. Μου αρέσει να περνάω όταν γυρνάω φορτωμένος από το σούπερ μάρκετ. Σταματάω για λίγο να ξαποστάσω και να παρακολουθήσω κλεφτά ότι συμβαίνει τριγύρω. Ένα σκοτεινό και βροχερό απόγευμα Σαββάτου έκανα πάλι το ίδιο. Φορτωμένος ψώνια και εξουθενωμένος από μια δύσκολη μέρα είπα ν ’αράξω για λίγα λεπτά και να χαζέψω τα δρώμενα. Δεν σας κρύβω ότι αυτό τον καιρό μοιάζει να μη χωράει άλλη κούραση στο σώμα μου και αναγκαστικά συσσωρεύεται γύρω μου σαν ένα στρώμα από ζελέ, σχεδόν αδιαπέραστο. Ξέρω, είναι περίεργη παρομοίωση αλλά έτσι νοιώθω. Ήθελα σαν τρελός να είχα μια τζούρα από ένα τσιγάρο, το έχω κόψει πολύ καιρό αλλά... Την άλλη μέρα θα ήταν Κυριακή και ευχόμουν να ήταν μερικά χρόνια πίσω και τίποτα να μην είχε συμβεί και όλα να ήταν στη θέση τους ( θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά).

Τα δέντρα ήταν πολύ ψηλά. Δεν το είχα προσέξει ποτέ στο παρελθόν. Είδα την κυρία με το στραπατσαρισμένο πρόσωπο που την βλέπω συχνά εκεί τριγύρω. Καθόταν με ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, κοιτώντας το σκυλάκι της που κυνηγούσε μια κουκουνάρα. Ο ξερακιανός γαλανομάτης αλκοολικός που μπαίνει στην πολυκατοικία μας κρυφά και κοιμάται στα σκαλιά, έβριζε συνέχεια πίνοντας από ένα μπουκάλι τυλιγμένο σε χαρτοσακούλα που έκρυβε το περιερχόμενο του. Μια ξανθιά με ειρωνικό βλέμμα που μένει πάρα δίπλα και είναι ιδιοκτήτρια μιας πολύ γνωστής καφετέριας στην πλατεία Κολωνακίου περπάτησε τρομάζοντας τα περιστέρια. Πέρασε με την γκρι παστέλ μακό φόρμα της και το ολόχρυσο ρόλεξ, νεανίζουσα και αδιάφορη για τους συνδαιτημόνες, λερώνοντας τα λευκά της σουέτ Χόγκαν στις κουτσουλιές από τα περιστέρια.

Μια βροχή σαν υγρή πούδρα άρχισε να πέφτει χωρίς να ενοχλεί ιδιαίτερα τους κατοίκους του μικρού πάρκου. Μάζεψα τις σακούλες του σούπερ μάρκετ και έκανα να φύγω όταν το μουσκεμένο μου κεφάλι γύρισε προς το παγκάκι πίσω μου. Ένα τραγούδι ακούστηκε ξαφνικά. Κοιμόταν ανάσκελα και χωρίς να το καταλάβει δυνάμωσε τη φωνή στο ξεχαρβαλωμένο του κασετόφωνο, αφού από τον βαρύ ύπνο το χέρι του γλίστρησε πάνω στα κουμπιά. Κάτω από το παγκάκι άδεια τετραπάκ του λίτρου με φτηνό κρασί τον είχαν αποκοιμίσει για τα καλά. Θα ήταν μεταξύ 30 και…60 δεν μπόρεσα πραγματικά να καταλάβω. Δύο σκυλιά τον περίμεναν να ξυπνήσει και η υγρή πούδρα έπεφτε στο πρόσωπο του στα βρώμικα ρούχα του στο κασετόφωνο του. Είπα να του μιλήσω αλλά όταν πλησίασα άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του και κοιτώντας με εξεταστικά άλλαξε θέση στο παγκάκι αδιαφορώντας για τη βροχή που είχε δυναμώσει.

Έφυγα και φαντάστηκα το αγαπημένο μου λιλιπούτειο πάρκο σαν μια μεγάλη Βαλκανική θεατρική σκηνή. Μετά την παράσταση οι ηθοποιοί θα έβαζαν τα καλά τους και όλο το πάρκο θα γινόταν ένα καμπαρέ για απογοητευμένους εραστές. Οι βραδιές θα ήταν γεμάτες συναίσθημα αμοιβαίο για όσο κρατήσει. Τίποτα δεν θα ήταν απαγορευμένο... εκτός από την ΑΓΑΠΗ.

Χωρίς Λόγια τετάρτη 13/10/2010

2010-10-13T01:52:00.002+03:00

...will be back soon (?)

Ο Μάνος και το σκοτεινό δωμάτιο 07/10/2010

2010-10-07T01:47:00.003+03:00

Αρχές Οκτώβρη και η Αθήνα υποδέχθηκε επιτέλους το Φθινόπωρο με συννεφιά και μια σύντομη απογευματινή μπόρα. Το ουράνιο τόξο δεν φάνηκε πουθενά μετά τη βροχή. Θα σας διηγηθώ όμως μια παλιά ιστορία για ένα σύντομο έρωτα, που κάηκε με μια φωτιά που έκαιγε μήνες ολόκληρους, όταν αντίκρισε ένα απόγευμα το ουράνιο τόξο. Το νερό της βροχής δεν έφτανε να τη σβήσει και από τη ξηρασία το καλοκαίρι μπερδεύτηκε και ήρθε νωρίτερα. Αυτό το γεγονός ίσως να βοήθησε τους πρωταγωνιστές να βρουν το δρόμο τους, ίσως και όχι. Όπως μου εξομολογήθηκε ο ένας εκ των δύο, η ιστορία τους κάνει ένα διάλειμμα για… τσιγάρο.

Απρίλιος λίγα χρόνια πριν.

Άνοιξε την πόρτα του δωματίου και έφυγε κλαίγοντας (το έκανε πολύ συχνά) είχε αισθανθεί ότι ο αγαπημένος του τον είχε θίξει ανεπανόρθωτα όταν του είπε ότι πρέπει να είναι κύριος του εαυτού του και ότι δεν χρειάζεται μέσα από εξευτελιστικά παιδιάστικες συμπεριφορές, να αποζητά την επιβεβαίωση, στα επαγγελματικά του θέματα. Βγήκε από το ξενοδοχείο που έμεναν στο White City του Λονδίνου και άρχισε να προχωράει κάτω από την ψιλή βροχή με βήμα νευρικό προς το Shepherd Bush . Η περιοχή των μεταναστών, είχε αρχίσει σιγά σιγά να γίνεται trendy, με τόσα μικρά εστιατόρια με εθνικές κουζίνες που είχαν ανοίξει εκεί. Το ολοκαίνουργιο τεράστιο εμπορικό κέντρο Westfield είχε φέρει στο White City επισκέπτες από όλο το Λονδίνο.

Tα βήματα του τον οδήγησαν, έξω από ένα sex shop με ιδιωτικές προβολές ταινιών. Καμπίνες δηλαδή, που μπορείς να ψωνίσεις κάποιον και να χωθείς στο βρώμικο κλειστοφοβικό μικρό εσωτερικό τους, για ένα γρήγορο, βίαιο, αγχωμένο sex .Ο Μάνος είχε πολύ μπερδεμένο μυαλό, τόσο πολύ μάλιστα που γινόταν έρμαιο των αναγκών του, δεν το λέω προσβλητικά πιστέψτε με, αρκούσε να θέλει να φάει και θα μπορούσε να γίνει κανίβαλος, να διψάσει και να πιει το τελευταίο ποτήρι νερό στη μέση της ερήμου χωρίς να νοιαστεί για τον συνοδοιπόρο του. Να ξεμείνει από λεφτά και να ζητήσει τα χρήματα από την σύνταξη της μάνας του χωρίς να σκεφτεί ποτέ αν της λείψουν. Μη σπεύσετε να τον χαρακτηρίσετε απάνθρωπο, ΔΕΝ ΗΤΑΝ.

Το εσωτερικό της καμπίνας ήταν υγρό και βρώμαγε ιδρώτα, ο Μάνος (τριανταδύο ετών) είχε βρει ένα γκριζομάλλη πενηντάρη Βέλγο και έριξε ένα κέρμα στην μικρή οθόνη για να αρχίσει η ταινία, ενώ, με το άλλο χέρι προσπαθούσε να λύσει την ζώνη του μεγαλόσωμου άντρα. Δεν κράτησε πολύ η φάση μόλις δέκα άθλια λεπτά.

Στην επιστροφή του στο ξενοδοχείο, βρήκε το φίλο του ζαλισμένο μετά από τρία ποτά να κοιτάζει το πολυφυλετικό μελίσσι στο δρόμο κάτω από το παράθυρο του.

«Συγγνώμη αγάπη μου που σε άφησα δυόμισι ώρες μόνο σου, αγάπη μου, αγάπη μου, σε αγαπάω μέχρι τον ουρανό. Θα κάνω ένα ντουσάκι γιατί ίδρωσα με τόσες ώρες περπάτημα και μετά θα πάμε να τσιμπήσουμε κάτι»

Ήταν έξι το απόγευμα και μετά από 3 ώρες βροχής, ένα ουράνιο τόξο αγκάλιαζε όλο το White city. Όταν οι δύο πρωταγωνιστές βγήκαν στο δρόμο δεν ένοιωσαν καθόλου την ανάγκη να πιάσει ο ένας το χέρι του άλλου. Περπάτησαν μέχρι το μετρό και έφτασαν στο μικρό κινέζικο στο Queensway που έτρωγαν συχνά. Έφαγαν shrimp wonton soup και Crisp roast duck πίνοντας κινέζικη μπύρα. Oύτε μια κουβέντα δεν αντάλλαξαν μεταξύ τους. Μια σιγανή φωτιά άρχισε να καίει τον αυθορμητισμό τους και σα να έπρεπε να σκεφτούν για να μιλήσουν. Πράγμα πολύ σκληρό για δυο ανθρώπους που αγαπιούνται. Τέσσερις μήνες μαρτυρικοί πέρασαν με τη φωτιά να έχει κάψει τα πάντα, με ένα απελπιστικά αργό ρυθμό. Το καλοκαίρι εκείνο πέρασε με ένα βασανιστικό τρόπο και το φθινόπωρο σχεδόν λυτρωτικά έκανε την εμφάνιση του.

As a child I knew that the stars could only get brighter then we would get closer.

Αφιερωμένο στο φίλο που μου διηγήθηκε the whole story.

10:56 21/09/2010

2010-09-21T21:30:00.013+03:00

Από κάτω προς τα επάνω, στις δύο πρώτες φωτογραφίες ο μοναδικός Stefano Pilati, art director στον YSL. Mετά ο Antony (από τους Αntony & the Johnsons) και μετά ο Peter Saville που σημάδεψε την πρωτοπορία στην εικόνα των περιοδικών τα τελευταία είκοσι χρόνια. Είναι κάποιοι άνθρωποι που λατρεύω να τους βαριέμαι ! Δείτε επίσης αυτό το videaki του Steven Klein με πρωταγωνίστρια τη Madonna, αν θυμάμαι καλά ήταν πριν από 7 χρόνια, τότε που την φωτογράφησε και για ένα απίστευτο editorial για το περιοδικό W με τίτλο all about Madge...έχω το τεύχος στη βιβλιοθήκη μου.

Η έκδοση αυτή (το blog δηλαδή), σκοπό έχει να επικοινωνήσει στους αποδέκτες της, τη μόνιμη απορία του καλλιτέχνη (?) σχετικά με τον ιδιοτελή χαρακτήρα και την υποκειμενικότητα των συναισθημάτων.

Είπε,"Όμως πιστέψτε με μόνο όταν ποτίζω ξυπόλητος στο μπαλκόνι μου είμαι ΕΓΩ."
...και συμφώνησα μαζί του.

Το ψεύτικο χιόνι (early ninties)18/09/2010

2010-09-18T22:48:00.003+03:00

Εκείνο το βράδυ ήμουν πολύ ευτυχισμένος και όταν ήρθες σπίτι μου ετοιμάστηκα να πάμε μια βόλτα. Εκείνη τη συνηθισμένη μας βόλτα που περπατούσαμε ώρα πολύ και μιλάγαμε για όλα και για τίποτα. Φόραγες τη γυαλιστερή λιλά καμπαρτίνα και στα πόδια τις αγαπημένες σου μπαλαρίνες με τους τεράστιους φιόγκους. Κατεβαίναμε τον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους όταν διαπίστωσα ότι δεν ήσουν δίπλα μου. Σταμάτησα και γύρισα να σε ψάξω. Ήσουν δύο-τρία βήματα πιο πίσω και με κοιτούσες απορημένη με δύο τεράστια μάτια γαλάζοπράσινες λίμνες. Άνοιξα τα χέρια μου και ήρθες στην αγκαλιά μου και καθώς σε κορόιδευα που είσαι όλο παράπονα, προσέξαμε ότι ο δρόμος ήταν γεμάτος φελιζόλ. Και περπατήσαμε μια μεγάλη βόλτα περιμένοντας να χιονίσει ψεύτικο χιόνι και να ανακαλύψουμε ότι τα σπίτια δεν είχαν πίσω όψη και ,οτι οι ήχοι της πόλης έβγαιναν από ένα τεράστιο κασετόφωνο.

λίγο πριν κοιμηθώ (no photos and music video clips) 18/09/2010

2010-09-18T02:32:00.005+03:00

Όλα τρέχουν με απίστευτες ταχύτητες. Έτσι νομίζω η έτσι είναι; Δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω απόλυτα τους λόγους που οδηγούν τους ανθρώπους να βαράνε μια κουτουλιά στον τοίχο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι μπορεί να μείνουν παράλυτοι. Δεν κατανοώ και την ταχύτητα (πια) μεγάλωσα, ωρίμασα. Θέλω να έχω ορθή κρίση, άρα απαιτώ να κερδίσω λίγο χρόνο, για να σκεφτώ και να πάρω σωστές αποφάσεις.

Όλα μοιάζουν ακίνητα. Σχεδόν παγωμένα στο χρόνο να αιωρούνται σε ένα σημείο της λογικής. Έχω όμως πάρει τις αποφάσεις μου. Πάντα ήμουν γρήγορος σ’ αυτό το θέμα. Σχεδόν παρορμητικός, αλλά τελικά μόνο γρήγορος. Κρατώντας την αναιδή συμπεριφορά της νεότητας μου μέχρι και σήμερα (θέλω να πιστεύω) αποφάσισα. Θα δώσω μια γροθιά στο τοίχο για να μου φύγει η ένταση, θα πιω και ένα ποτήρι Αλσατικό και όλα θα αρχίσουν πάλι να κινούνται κανονικά.

Κάποιες φορές ένα μεγάλο κύμα πνίγει όλα τα «κοντινά» της ακτής, όμως, ξεβράζει και θησαυρούς για τους φυσιοδίφες …πρόκειται για μια τραγική αλήθεια.

Η Ελένη και ο Συμεών. Δευτέρα 13/09/2010

2010-09-13T21:28:00.005+03:00

Όταν ήρθε στην Ελλάδα ήταν μόλις 16 ετών. Η Ελένη ήταν γνήσια Ρωσίδα γεννημένη στη Αγία Πετρούπολη και ο Συμεών είχε πάει εκεί για να βρει δουλειά. Όταν γνωρίστηκαν πριν την επανάσταση, εκείνος ερωτεύτηκε τα γκριζογάλανα μάτια και τα ξανθά της μαλλιά. Συνδυασμός όχι συνηθισμένος για την Ελλάδα εκείνης της εποχής.Είχε ανοίξει ζαχαροπλαστείο και η οικογένεια της Ελένης ,συνολικά δέκα αδέρφια (πέντε αγόρια πέντε κορίτσια) τον προμήθευε το γάλα. Ήταν η μικρότερη, γι αυτό και η πιο χαϊδεμένη. Όταν έγινε η επανάσταση στη Ρωσία την πήρε μαζί του στην Ελλάδα. Δεν ξαναείδε δυστυχώς κανένα από την οικογένεια της, γιατί με την επικράτηση του Κομουνιστικού καθεστώτος χάθηκαν τα ίχνη των δικών της . Την πρώτη φορά που τις έδωσαν να δοκιμάσει ελιές τις πήρε με το κουτάλι και τις μάσησε με τα κουκούτσια. Τη θυμάμαι να αφηγείται ιστορίες μαγικές για τις παγωμένες λίμνες και τα ψάρια που έμοιαζαν κατεψυγμένα και ήταν πολύ εύκολο να τα πιάσεις με το χέρι σου. Ιστορίες για τον αδερφό της που ήταν πρωταθλητής στην άρση βαρών και « μπορούσε να σηκώσει αυτοκίνητο με τα χέρια του». Η Ελένη ήταν παχιά, χόρευε όμως (με τον φανταστικό της καβαλιέρο) τόσο ανάλαφρα και ρυθμικά. Σου ερχόταν να βάλεις τα κλάματα έτσι όπως την έβλεπες να λικνίζεται πέρα δώθε στο ρυθμό του Βαλς που της άρεσε να ακούει. Μέχρι τα βαθιά της γεράματα, πριν τα υπέροχα της μάτια να τυφλωθούν, πριν τα ξανθά μαλλιά της να γίνουν κάτασπρα, τη θυμάμαι να «πλένει» με γάλα το πρόσωπο της για να κρατήσει το δέρμα της μαλακό. Θυμάμαι ακόμα τους γείτονες να την παρακαλάνε να τους ξεματιάσει στα Ρώσικα γιατί «ήταν άγιος άνθρωπος» και την ίδια να φωνάζει στα εγγόνια της «παιντιά ελάτε να φάτε, θα κρυώσει το φαγητό»

H Περιπλάνηση 11/09/2010

2010-09-11T23:28:00.004+03:00

Πως μπήκες εδώ μέσα;

Μπορώ να μπω παντού.

Δηλαδή είσαι φάντασμα;

Είμαι μια χαμένη ψυχή.

Νομίζω ότι με κοροϊδεύεις.

Άγγιξε με και θα καταλάβεις.

Σ’ αγγίζω , αλλά το χέρι μου δεν περνάει από την άλλη.

…Ωραία

ΥΓ Ασπρόμαυρα λουλούδια του Robert Mapplethorpe

O Βασιλιάς της λίμνης, Παρασκευή 10/09/2010

2010-09-10T00:13:00.005+03:00

«Αυτό το μικρό ψαράκι;»

Ρώτησε ο Σεμπάστιαν.

«Αυτό το μικρό ψαράκι είναι ο Βασιλιάς της λίμνης;»

Ο ηλικιωμένος κύριος που καθόταν δίπλα του και του είχε δώσει

αυτή την πληροφορία, τον κοίταξε αυστηρά.

Ο Σεμπάστιαν με όλη την αυθάδεια που διέκρινε τη νεαρή του ηλικία, επέμεινε.

«Δε σας πιστέυω»

Ο βλοσυρός κύριος αυτή τη φορά χαμογέλασε.

«Ξέρεις, αυτό το ψαράκι ίσως είναι μεγαλύτερο από πενήντα ετών;»

«Ζούνε τα ψάρια τόσο πολύ;»

«Σ’ αυτή τη λίμνη η ηλικία μετριέται με τις γνώσεις και τις εμπειρίες»

«Και αυτό το ψαράκι πότε πρόλαβε να τις αποκτήσει;»

« Μα Σεμπάστιαν, δεν είναι που το ψάρι είναι μικρό, αλλά εσύ

που μοιάζεις μεγάλος μπροστά του.»

Η επιλεκτική ηθική 06/09/2010

2010-09-06T00:42:00.006+03:00

Όταν τον ρώτησε γιατί ζωγραφίζει αυτούς τους γυμνούς ανθρώπους, εκείνος απάντησε :
«Θέλω να τους θυμάμαι». Και γιατί όλοι σου μοιάζουν;
«Γιατί όλοι έχουν πάρει κάτι από εμένα και εγώ κάτι από εκείνους».
Μοιάζει λίγο να τους αγαπάς. «Τους αγαπάω γιατί διαφορετικά θα ήμουν ανήθικος»
Μα είναι επιλεκτική η ηθική ; «η ηθική είναι μια έννοια υποκειμενική».
Πώς μπορείς να πιστεύεις κάτι τέτοιο ; «Απλά, μπορώ να είμαι σίγουρος ότι η ηθική σου διαφέρει από τη δική μου ηθική».

Αφιερωμένο στο φίλο μου με το παρατσούκλι Πασκουάλ.

Τα χαμένα συναισθήματα.Σάββατο 4/9/2010

2010-09-04T00:10:00.003+03:00

Γύρισε μετά από πολλά χρόνια στη γειτονιά που μεγάλωσε. Ήθελε μόνο να δει. Να δει και να μυρίσει τον αέρα. Ξέρετε, παλιότερα ο αέρας ήταν διαφορετικός από συνοικία σε συνοικία. Ειδικά τα απογεύματα, λίγο πριν γυρίσουν οι πατεράδες στα σπίτια τους και τα παιδιά σταματήσουν να παίζουν στους δρόμους. Δανειζόταν μυρωδιές από τους κατοίκους της, από το βραδινό φαγητό που μαγείρευαν οι νοικοκυρές, από το δέρμα τους, από το μαλακτικό της μπουγάδας τους, από τα όνειρα και τα συναισθήματα τους.
Ήταν το άρωμα των ανθρώπων που έκανε μια γειτονιά φιλόξενη, ψυχρή ή αδιάφορη.
Περπάτησε, πάνω κάτω, πάνω κάτω , πολλές φορές, με βήματα αθόρυβα λες και θα έβγαιναν ξαφνικά όλοι του οι φίλοι και θα τον ρωτούσαν που έχει χαθεί τόσα χρόνια. Περιεργάστηκε τις εισόδους και τα κουδούνια των σπιτιών μήπως δει ονόματα που θυμάται. Μύρισε το άρωμα του αέρα πολλές φορές προσπαθώντας να θυμηθεί, στιγμές και συναισθήματα. Μάταια. Σταμάτησε ένα ταξί και γύρισε σπίτι του στην άλλη μεριά της πόλης. Έβγαλε τα ρούχα του γιατί τον έπνιγαν, άναψε ένα μικρό φως, έκανε ένα ντους κοιτώντας την ψηφίδα του μπάνιου σαν να είναι πολλές μικρές πόρτες από κρυψώνες παιδικές. Κοιτάχτηκε ολόγυμνος στον καθρέπτη.

Στοκχόλμη η μαγική πόλη. Σάββατο 28/08/2010

2010-08-27T23:44:00.016+03:00

Στην πτήση από Κοπεγχάγη προς Στοκχόλμη, όλα μου έφταιγαν. Το Φθηνό εισιτήριο με τη Norwegian (πρώτη μου φορά και τελευταία, προτιμώ να μην έχω να φάω…σολομό Balik) με τα στενάχωρα καθίσματα και το άσχετο προσωπικό, να μη το ξαναγοράσω ποτέ υπόσχομαι και να μη το ξαναδώ στα μάτια μου. Τελικά πραγματικά ΆΞΙΖΕ τα ΛΙΓΑ λεφτά του. Θα μου πείτε. «Aγάπη μου, είσαι αρκετά μεγάλος για δύο πράγματα. Πρώτον, οι περιπέτειες με άτομα που ο παθολόγος δεν φτάνει να γιάνει στο μυαλό απαγορεύονται και δεύτερον (και όχι καταϊδρωμένο) μια ζωή την έχουμε, ας περάσουμε καλά σήμερα και αύριο... βλέπουμε» . Έτσι λοιπόν, με αυτές τις σκέψεις που κατέτρωγαν τη φαιά μου ουσία και παράλληλα με την πολύ άσχημη παρουσία ενός χοντρού κοιλαρά ιπτάμενου φροντιστή που με ρώταγε συνέχεια αν θέλω να αγοράσω κάτι από τα αφορολόγητα, βρέθηκα πάνω από τα φιόρδ και…ξύπνησα τη Νανά. Τι ομορφιά ήταν αυτή, τρελάθηκα από τη χαρά μου και ξαφνικά τα χείλη μου ψιθύρισαν το θεϊκό στίχο «νομίζω ότι θα αποζημιωθούμε για ολόκληρο το καλοκαίρι, ΞΥΠΝΑ ΚΑΛΕ.»

Μια πόλη κούκλα.

Η Στοκχόλμη είναι μια από τις ωραιότερες πόλεις που έχω δει ποτέ μου. Υπέροχοι δρόμοι που θες να περπατάς συνέχεια. Τα καφέ το απόγευμα γεμίζουν με πανέμορφους ανθρώπους και στα Μουσεία σου κόβεται η ανάσα. Τα κορίτσια στην πόλη αυτή είναι σαν από ταινία. Όλα δίμετρα, ντυμένα sexy and chic, με κάτι δωδεκάποντα στα υπέροχα πόδια τους, να περπατάνε σα γαζέλες σε catwalk. Τα πολύ ωραία αγόρια έχουν σοφιστικέ look με κοντά σακάκια μονόκουμπα και με επιμελημένα ατημέλητα μαλλιά, φόρoύν παντελόνια γυρισμένα μέχρι τον αστράγαλο και παπούτσια που πραγματικά αναρωτήθηκα πως γίνεται να είναι τόσο καλόγουστα και σε τέτοιο ποσοστό. Περπάτησα πολύ στην Στοκχόλμη, πάρα πολύ όμως. Σας λέω ότι πόναγαν τα πόδια μου κάθε βράδυ από το περπάτημα. Αλλά εδώ, αν δεν περπατήσεις έχασες. Όλη η Στοκχόλμη, πατάει σε μια συστάδα από πανέμορφα νησάκια. Άλλο νησάκι για τα μουσεία, άλλο για τα μαγαζιά με τις φίρμες και τα trendy καφέ (εκεί ήταν το Elite), άλλο για το κουλτουροφεύγα crowd τύπου Soho, το δικό τους Sofo. Το ELITE Stockholm Plaza ήταν ένα πολύ όμορφο ξενοδοχείο με πολύ καλό πρωινό και ιδιαίτερα όμορφο Restaurant bar. Μάζευε δε πολύ ωραίο κόσμο από τις πέντε το απόγευμα μέχρι τις έντεκα το βράδυ για ποτό και τσιμπητά. Το ευγενικό staff μας έκανε προτάσεις πέρα από αυτά που ρωτούσαμε, για φαγητό και ενδιαφέρουσες βόλτες στην πόλη. Δειπνήσαμε στο εστιατόριο του Mathias Dahlgren στο Grand Hotel, πραγματικά ενθουσιαστήκαμε. Απίστευτα ενημερωμένα γκαρσόνια, καταπληκτικό φαγητό, με πρώτες ύλες που φώναζαν τη φρεσκάδα τους πριν δοκιμάσεις την πρώτη σου μπουκιά. Έφαγα ένα sashimi σολομού με horseradish, avocado και φρέσκο ginger ΘΕΙΚΟ. Άσε που έπινες σε ποτήρι από Wachenheimer 08 Riesling Trocken μέχρι Vin De Paille του 2006 για να κλείσεις τη βραδιά. Απίστευτο εστιατόριο και …πιο σίγουρο (αν είναι σωστός ο χαρακτηρισμός) από το Noma στην Κοπεγχάγη. Ένα απόγευμα επισκεφθήκαμε το B.A.R. πρόκειται για ένα εστιατόριο που ειδικεύεται στο ψάρι και τα θαλασσινά, εκεί να δεις στρείδια και γαρίδες …ουφ τι ωραία που είναι η ζωή καμία φορά. Είδα τη έκθεση της Leibovitz και βούρκωσα όπως πριν από πολλά χρόνια στη πρώτη μου επίσκεψη στο Λούβρο στη θέα της Νίκης της Σαμοθράκης. Ξέρω, θα πείτε πως συγκρίνω τα ασύγκριτα, αλλά στη τέχνη και τη δημιουργία εγώ προσωπικά δε προσθέτω ούτε αφαιρώ αξία ανάλογα με τη χρονική στιγμή που ο καλλιτέχνης υπήρξε. Εξάλλου ο ρόλος της τέχνης πάντα διττός ήταν, από τη μία να μεταφέρει το μήνυμα και από την άλλη να φορτίσει συναισθηματικά τον αναγνώστη της. Απίστευτη έκθεση, με section από τα snap shots ( ακούω το I’m gonna tear your playhouse down από την Ann Peebles και μου αρέσει που σας τα λέω όλα αυτά) από την πορεία της εκφυλιστικής ασθένειας της γκόμενας της. Μια γυναίκα που η Leibovitz λάτρεψε. Πέρασα πολύ ωραία λοιπόν και άφησα σε μια liquid νιρβάνα τις κάρτες μου να κινούνται σχεδόν χορευτικά στην Στοκχόλμη. Αλλά θα γυρίσω σύντομα, έστω και καταχρεωμένος, να περπατήσω λίγο στα δρομάκια της, να βγω μια βόλτα στο Archipelago χαζεύοντας τα καταπράσινα ομιχλώδη νησάκια και τρώγοντας γαρίδες χαλαρός σε ένα πλοιάριο με ζωντανή μουσική και πιτσιρικάδες που χορεύουν μέχρι τελευταίας ρανίδας άσχετα τραγουδάκια. Μου άρεσε η Στοκχόλμη τρελά. Την ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή και είμαι σίγουρος ότι ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΛΟΝΔΙΝΟ, έτσι λέω εγώ… και οι ειδικοί !!! Θέλω να σας πω κι άλλα όμως φοβάμαι ότι θα βαρεθείτε, σταματάω εδώ λοιπόν. Και σας παραθέτω μια μικρή λίστα των must όταν την επισκεφθείτε.

Το NK είναι ένα super πολυκατάστημα. Θα βρείτε ότι ψάχνεται και ακόμα περισσότερα. Ειδικά στο υπόγειο θα βρείτε μια απίστευτη συλλογή από καλόγουστα αντικείμενα, τα περισσότερα από σκανδιναβικές εταιρείες και σχεδιαστές .Εκτός όμως από διακοσμητικά και δώρα, θα βρείτε και τις πολύ ωραίες τσάντες της σουηδικής εταιρείας CEANNIS.

www.nk.se

www.ceannis.com

Τα εστιατόρια που καλό είναι να επισκεφθεί κανείς.

www.mathiasdahlgren.com

www.restaurangbar.se

Το εστιατόριο του Εθνικού Μουσείου σε ένα εκπληκτικό αίθριο.

www.nationalmuseum.se

Για πιο άγριες ηλικίες.

http://www.worldsbestbars.com/city/stockholm/hotellet-stockholm.htm

να δείτε το Hotellet γίνεται ο κακός χαμός.

Μουσεία έχει πολλά, αυτά όμως πρέπει να τα δείτε

www.nationalmuseum.se

www.vasamuseet.se

www.modernamuseet.se/sv/Stockholm

www.fotografiska.eu

Για ψώνια.

Όπου δείτε μπουτίκ της Φιλανδής Marimekko.

www.marimekko.com/eng

Στα καταστήματα της Nathalie Schuterman.

www.natalieschuterman.se

στο second hand shop της Filippa k.

www.filippaksecondhand.se

Οπωσδήποτε σε ένα από τα φοβερά DesignTorget stores.

www.designtorget.se

Για διαμονή με στυλ και σωστή σχέση ποιότητας και τιμής Elite hotel ειδικά στο Plaza.

www.elite.se να μη μπερδευτείτε Elite hotel Stockholm Plaza, γιατί έχει πολλά αλλά αυτό βρίσκεται και σε super περιοχή και έχει το bar το καλό λέμε.

Άντε φιλιά κουράστηκα να γράφω.

ΥΓ. Και βέβαια θα πάτε μια βόλτα στο Archipelago να δείτε τα νησάκια και να σας κοπεί η ανάσα από τη δραματική θέα τρώγοντας αμέτρητες γαρίδες με μαγιονέζα. Τουριστικό kitsch αλλά είναι σα να έρθεις Ελλάδα (ως τουρίστας) και να μη φάς σουβλάκι στη πλάκα χαζεύοντας φλοκάτες...λέει δε λέει.

Άσε που οι Σκανδιναυοί το λατρεύουν το Kitsch και το μετουσιώνουν σε σύγχρονη τέχνη με ένα μοναδικό τρόπο.